چند وقت پیش بود یه گربه توی حیاط مجتمع اومد دوتا بچه به دنیا اورد. یه گربه سفید یه گربه تقریبا سیاه..
گربه سیاه چند روز بعد رفت زیر ماشین و مرد .
موند این گربه فسقلی سفید .
تا چند ماه مادرش مواظبش بود و بعدش ولش کرد رفت . اینم چون به اینجا عادت کرده بود دیگه نرفت.
موند و یه مقدار رشد کرد اما انگار تارهای صوتیش دچار مشکل شدن خیلی یواش میو میو می کنه . یه جوری میو می کنه ادم دلش براش کباب می شه. همین شد که همسایه ها هم بهش رحم کردن و براش غذا می اوردن
نمی دونم چرا با من خیلی جور شد . هر بار منو می بینه کلی بازی درمیاره . دمشو می ده بالا کلا عشوه میاد برام. :)
تا اینکه متوجه شدیم ای بابا .. خانوم باردار هستن. شکمش بزرگ شده . =)
چند روزی هست زیاد محل نمیده عصبی شده . نمی ذاره نازش کنیم . غذاشو می خوره می ره لابه لای گلا
داشتم فک می کردم یه مادر تنها توی طبیعت چطوری داره برای بقا خودش و بچه اش می جنگه. تنهایی با هزار مشکل و هزار خطر برای خودش و بچه اش. داره واقعا از جونش مایه می ذاره. چطوری خودشو سیر کنه چطوری بچه اش رو دنیا بیاره .اونم این دنیایی که پر از خطر و تهدیده.
وقتی یادش افتادم و مقایسه کردم با زندگی ادما یا حداقل ادمای دور و برم دیدم داره عنوان اشرف مخلوقات بودنمون رو مسخره می کنه . اون تنها و ما با هزار امکان و بیمارستان و مادر و خواهر و دکتر و پرستار و سزارین و دارو و .... و اون دست تنها بدون هیچ امکانی..
دلم چقد براش تنگ شد ییهویی