
همچون لندن، استانبول هم تاریخ عکاسانهی طولانیای دارد. از قرن نوزدهم، عکاسان مجذوب همنشینی زیبای آبنماها، کوچهها و منارههایی بودند که این شهر کهن با موقعیت استراتژیکش را هویت میبخشید. گرچه استانبول پایتخت کشوری مسلمان است (با تمام شناختی که از دغدغه، پیرامون حجب و حیای عمومی و محافظهکاری در این شهر وجود دارد) با این وجود، دهههاست که عکاسی کاندید در آن انجام میشود. تصاویر اندوهگین آرا گالر [۱] از زندگی خیابانی در شهر زادگاهش به شکل گستردهای در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ منتشر شد، چنانکه برای وی نام مستعار «چشم استانبول» را به ارمغان آورد.
با توجه به میراث گالر، عکاس آمریکایی الکس وب و عکاس بومی اهل ترکیه عارف آشچی از جمله کسانی هستند که اخیراً قابلیتهای وسیع عکاسانهی فرهنگ و تاریخ چندلایهی استانبول را کاوش کردهاند .تصاویر آنها کلانشهری پیشرفته را نشان میدهد که به سرعت وجههای بینالمللی به خود میگیرد، جایی که حیوانات بارکش همچنان خیابانهای قدیمی را زیر پا میگذارند و قدیمیترین مرکز خرید جهان، بازار بزرگ، مفتخر است که بر اساس دادوستد کالابهکالا فعالیت میکند.
به زعم وب، لایههای فراوان استانبول آنرا بینهایت اغواگر میسازد، با اینوجود همچنان به سختی قابل درک است: «استانبول، شهری مرزیست که اروپا و آسیا، را در مینوردد، باستانی اما مدرن بوده، و همزمان مذهبی و سکولار است. همچنان که در خیابانهای باریک و پیچدرپیچ منطقهی فاتح پرسه میزنم، احساس میکنم که در قلمروی عثمانیان هستم. در لبهی غربی شهر، زیر باران شدید و برف زمستانی، گویی در بارسلونا هستم. در حوالی مسجد ایوب ، محل دفن پرچمدار پیامبر اسلام، در اسلام غوطهور میشوم. آمیختگی مدنیتِ استانبول و گوناگونی تصاویر این شهر مرا مجذوب خود کرده و بهمن الهام می بخشد.»



الکس وب در کتابش استانبول: شهر یکصد نام چهره پر جنبوجوشی از شهری در تکاپو ارائه میدهد. بسیاری از این عکسها بچهها را در حال اشاره کردن، پریدن، سرگرم وسائل بازی یا آویزان از میلههای فلزی در پارک نشان میدهند. تصاویر دیگر، مردان یا زنان را در حال گفتگو، کشیدن سیگار، در انتظار اتوبوس یا کشتی، یا تماشای مدهای جدید نشان میدهند. زنان محجبه در کنار پسرانی که تنها مایوی شنا به تن دارند یک فضای عمومی را به اشتراک میگذارند، در حالیکه پوسترهای سینمایی، تبلیغات لباس و تابلوهای پیتزا دیوارهای رو به ویرانی ساختمانهای تاریخی را میپوشانند.
در سالهای اخیر جمعیت فراوانی از مناطق روستایی ترکیه به استانبول هجوم آوردهاند. جورج جورجی پیشروی حومهی شهر را که مایلبهمایل ساختمانهای بتونی نامطلوبی را نشان میدهد، ثبت کرده است. در فاصلهی نه چندان دوری از شکوه و جلال معماری تاریخی مرکز شهر، چنین اماکنی در مقابل آرزوهای افرادی که به اینجا میرسند دورنمای تأسفباری عرضه میکنند. اگرچه تصاویر کامپیوتری از تغییرات برنامهریزیشدهی پیشرو نشان میدهند که افراد جامعه درکنار یکدیگر از فضاهای عمومی پر جنبوجوش لذت میبرند، اما واقعیت اغلب بسیار کسلکننده است.

