انگار باید برای هر نوشته نامی برگزینم
حال اینکار اصلا چه مفهومی خواهد داشت؟
انتخاب عنوان اجباری است که تا به آن نپردازیم اراجیف مان پست نمیشود و دیگران از این حرف های بیهوده ی منه دوستدار قلم آگاه نمی‌شوند
حال انگار دنیا هر روز برای رشته سنگ های پای لنگمان نام هایی متفاوت می‌گذارد و آنهارا با شوق و ذوق زیاد به سمتمان پرتاب می‌کند
دیدن زخم و زیلی شدن این پاهای نحیف برای این دنیا به راستی لذتی بی مانند است
متولد شده ایم تا زخمی شویم؟
