ویرگول
ورودثبت نام
الف/قاف
الف/قافبه مانندِ "ابر" و "قله"
الف/قاف
الف/قاف
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

مارلبرو / Marlboro

رفتم سراغِ آخرین پُک، یعنی آخرینِ آخرین پُک. همونی که معمولا گلو رو میسوزونه، همونی که میشونتت سَرِ جات، ساکتت میکنه. نشستم سرِ جام، ساکت شدم، گذاشتم صدای آب گوشامو تو خودش غرق کنه.

با مِرصاد رفته بودیم کنار رودخونه. یهو چشمامو باز کردم، گفتم: کاش لااقل فاصلشو با من کمتر پنج قدم نمیکرد!

مرصاد هم یهو پرسید: کی؟

هیچی نگفتم، ساکت موندم. خودش فهمید کیو میگم. اونم ساکت موند.

صدای آب انگار نمیذاشت بحثو عوض کنیم. مرصاد پرسید: چطور؟

گفتم: آخه همیشه از عمد سعی میکردم تو چهرش گُم نشم. سعی میکردم محو موج و خط هایی که با خنده رو صورتش میوفتاد نشم. ولی وقتی میاد نزدیک، نمیتونم تو سیاه چاله ی نگاهاش تکه پاره نشم. وقتی بهم دست میده، نمیتونم رگ های آبی رنگ و ظریف دستشو نادیده بگیرم. انگار از شدتِ آروم و لطیف دست دادنش، دستم میشکنه!

مرصاد بازم ساکت موند. منم جاش بودم ساکت میموندم. خدایی هم چی میشه گفت؟!

منم دنباله ی سکوتشو گرفتم، گذاشتم صدای آب این خَلَا رو پُر کنه.

با خودم گفتم کاش کاغذ قلمی چیزی پیش خودم داشتم، که اگه داشتم، به نام خدا: من بی تو چون پاره سیمِ یک سه تارم. من بی تو چون دقایق آخر عمر یک ستاره ام، من...



البته این فقط مرصاد بود که ازم نمیپرسید چرا یِبار مثل مرد نرفتی جلو و حرف دلتو بزنی؟ انگار خودش همه چیو میدونست. ولی جدی چرا؟ چرا یبار مثل مرد نرفتم جلو و حرفمو بزنم؟

آهان

من نه تنها میترسم، بلکه...

نه، بلکه نداره! من ترسیدم و هنوزم میترسم و ترس، بهترین کلمه ایه که توی شناسنامه ی دردِ من جا خوش کرده. من ترسیدم، چون یه گلبرگ ظریف ممکنه حتی با نور ملایم آفتاب هم بسوزه. میترسیدم که سیاهی های قلبم، حال خوبیو که با کُلی سختی بدست میاره، بهم بزنه.

و خب ترسیدم و حالا سیاهی های قلبم به ریه هم سرایت کرده. من ترسیدم، من به یه سلام خوبی قانع شدم، من وقتو هدر دادم، تا اینکه سیاهی از قلب و ریه، به کل زندگیم سرایت کرد.

یه روز یکی اومد گفت: میدونستی تو رابطس؟

گفتم: کی؟

ساکت موند. خودم فهمیدم کیو میگه. منم ساکت موندم. سیاه تر از اون روز تا الان نداشتم و خب هنوزم هر هفته میبینمش. هنوزم سلام، خوبم. هنوزم رگ های آبی رنگِ ظریفِ دستشو میپیچونه دور دَستام.

و این منم، زنی! ببخشید، مردی تنها در آستانه ی فصلی سرد. فروغ فرخزاد هم انگار خوب نوار قلبِ قلبای زخمیو از حفظه.

اما الان چه مَرگمه؟ چرا هرچی میگذره از یادم نمیره؟

ـ خب گفتم، چون هرهفته میبینمش

چرا با این حال بازم هر هفته میرم ببینمش؟

ـ چون نمیتونم نرم، نمیتونم نبینمش. مثل سیگار هَستا! من بعدِ هر نخ، از بوی لباسا و دستام متنفر میشم ولی باز نخ بعدیو از تو پاکت در میارم.

بذار همین الان برم سِیوِش کنم: مارلبرو



خلاصه آقا ما نه شاعر بودیم، نه کاغذ قلم دوست، و نه دور از جون شما، سیگاری

که من بی او چون قطره خونی بر پیراهن سفیدِ زیستنم، چون عطر قهوه ای سوخته.

داستان کوتاهعاشقانه
۱۳
۶
الف/قاف
الف/قاف
به مانندِ "ابر" و "قله"
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید