
غم: تقلای وجودِ من، برای آنکه به تو مرتبط بماند. یگانه یادگاری که برایم گذاشتی.
"مرا به هیچ بدادی" و چقدر دوست دارم بگویم: "من هنوز برآنم، که از وجودِ تو مویی به عالمی نفروشم" اما نمیگویم. تا همینجا هم یک سال را در آوار گیسوانت دفن کرده ام. خود را عجیب پیر کرده ام. ببین! عجیب پیر شده ام. و حالا میخواهم از من دلخور نباشی که چرا حضورت را ندید میگیرم، و چرا نگاه های پر اضطرابم را از چهره ات میدزدم. من برای آنکه دوستت بدارم و دوستم نداری، ضعیف بودم.
سیصد و شصت و چند شب است که به خوابم می آیی و از "قو" ها حرف میزنی. دختر، من قو ها را دوست ندارم. به من راهی نشان بده، تا تو را هم دوست نداشته باشم.
نمیدانی چند مداد شکستم تا نقطه های این جملات را بگذارم و من هم نمیدانم دیگر چگونه خواهم توانست، شعر بنویسم. مگر پس از تو قافیه ای هم از سر من گذر خواهد کرد؟
اما دیگر کافیست. پنجره باز است. آخرین نخِ این پاکت شو، دود شو، از پنجره بیرون برو.
تو رفته ای، چای در هوای سردِ خانه، سرد میشود
من خسته ام، از نگاهِ سردِ من، برق، طرد میشود
تو نیستی، ببین! وزن اشعارم برهم خورده است
من شاعر نیستم، گاه کلمه، جلوه ی درد میشود
تو نمیدانی، آن شب آن اولین غزل، از کجا آمد
من میدانم، گاه یک کودک، یک شبه مرد میشود