
بر فضای خانه غالب میشود
سوتِ کتری و هوای گرگ و میش
شاعری در خانه اش بیگانه شد
میزند پِیکی به پِیکِ قبلِ خویش
خنده ی همسایه میآید به گوش
خنده اش اما چرا افسرده است؟
خانه ی همسایه روشن شد ولی
صاحبِ آن خانه دیشب مُرده است
ایده های شعر شاعر کهنه بود
از سرودن، از نوشتن خسته بود
خانه ی همسایه، کتری، یا غروب
یک غزل درباب هریک گفته بود
در سر هر آدم اما یک خیال
اندرون جمجمه پنهان شده است
شعر میکوشد که فریادش کند
خودنویس از عجز خود گریان شده است
مشکل شاعر همین بود از قضا
در بیان حرف خود درمانده بود
از نگاه هرکه جز آن آینه
در کلامش روح و معنی مرده بود
هرچه از اندیشه حاصل میشود
دیده میگرید و حاشا میکند
قلب میخندد میان این جدال
دسترنجش را تماشا میکند