دَرّه

میانِ ما و من مانده است، اقیانوس پرسش ها
چه بی اندازه می‌تابد، به ما خورشید رنجش ها

تنی خسته، نگاهی تر، دلی آزرده دارم من
گمانم در سرم مرده است، یاد سبز سازش ها

من اینجا چون پرستو ها، پی کاشانه می‌گردم
ولیکن بر زمین مانده ام، به لطف سنگ و ترکش ها

دگر بار از نگاه خود، کلامی خفته می‌یابم:
چه می‌آید به چشمانت، نشان از ابر و بارش ها

مرا آیینه می‌پاید، به من آهسته می‌گوید:
ببین! افسانه شد آخر، برایت آن نوازش ها

چرا پایان این محنت، مرا در بر نمی‌گیرد
فلک هم خسته شد آخر، از این تکرار چرخش ها

به هر راهی، به هر دردی، بیا کاری بکن آخر
فراز دّره ایمان است و می‌ترسد ز لغزش ها


الف-قاف