دراز کشید و صدای قِژ قِژ تخت، برخاست. در رو به رو پنجره ای نیمه باز و از پنجره، قُله ای به نسبت بلند نمایان بود. از پشت شیشه های کِدِر عینک خود، چشم بر قله دوخت و به یاد آورد، هرآنچه که آن روز، روی آن قله رخ داده بود. نوسانِ زیستن را به یاد آورد.
برخاست، چای بارگذاشت و نواخت. برآمده از خاطراتی که زنده شده بود نواخت تا چای دم بکشد. دوست داشت چای را بر پشت بام بنوشد. آنجا میز و صندلیِ کوچکی برای خود، دست و پا کرده بود. لیوانِ چای را روی میز و سیگار را بر لب گذاشت. آمد کبریت بزند که گویی چیزی، فکری، خیالی، مانعش شد. سیگار را داخل پاکت گذاشت و لیوان چای را برداشت. سر چرخاند و بی گاه، قُله ای دیگر به چشمش آمد. آهی کشید و به یاد آورد، هرآنچه که آن روز، روی آن قله رخ داده بود. از هم گسیختنِ نوارِ ضربان های زیستن را به یاد آورد. خاطراتی تلخ: آن دم که به جای طراوتِ نسیمِ بامداد، گویی جغدِ سیاه بال، گره از درک عشق باز میکند. خبر می آوَرَد.
دو گام به عقب رفت. جرعه ای چای نوشید و از پشت شیشه های کِدِر عینک خود، دو قله را نظاره کرد: یکی میانِ طلوع و غروبِ روزی آرام و آسوده قد علم کرده بود و دیگری جای گرفته بود، گویی برای پنهان نمودنِ خورشید و یکی جلوه دادنِ فلق و شفق.
این اندیشه از ذهنش گذر کرد، که در هر دو روزِ خرم و تاریک، جوهر قلمش یکی بوده است، اشعار شاعران، یکی بوده است. این او بود که در هر مرتبه، شعر هارا دیگرگونه میخواند. شعر هارا دیگرگونه مینوشت. تناقضِ میانِ اشک شوق و اشکِ رَنجِش، حقیقتی تلخ را بازگو میکرد: او، بنده است. (شاید بنده ی خیال هایی بلند)
از این چنین بنده بودنش، ننگش آمد. چای را تمام کرد و لیوان خالی را روی میز گذاشت. چشمش به تکه برگِ خشکی معلق در هوا افتاد. برگی که خود را آزاد و رَسته از شاخه میدانست و تنها ناظر بود، که برگ را اکنون، بنده ی باد میدید. او، چون نظاره ی برگ، ناظرِ خود شده بود.
