شاید اگه فقط اسمش رو بشنوی، فکر کنی با یه خلافکار معمولی طرفی؛ اما زندگی علی اشرف، قصهی یه آدم عجیبه. یه مرد زخمخورده، باهوش، سرسخت و از همه مهمتر، کسی که دست رد به ساکت موندن زد. همون کسی که شد الهامبخش شخصیت «داوود اشرف» تو سریال «وحشی».

علی اشرف تو اولین فرارش، نقش یه آدم همکار رو بازی کرد. خودش رو کسی نشون داد که با پلیس همکاری میکنه تا همدستاشو لو بده. ولی واقعیت یه چیز دیگه بود: نقشه دقیق فرار. جوری برنامهریزی کرد که یه لحظه، فقط یه لحظه، فاصله بینش و آزادی به اندازه یه حرکت باشه... و فرار کرد. نه با زور، با مغز.
اما اون چیزی که علی اشرف رو معروف کرد، فرار دومش بود. تقریباً هیچکس باور نمیکرد که میشه تو یکی از امنیتیترین زندانهای ایران، کسی تونل بزنه. ولی اون سه سال تموم، با چند تا قاشق و ارهی دستساز، تونلی ساخت که از زیر سلول شروع میشد و تا بیرون دیوار زندان میرفت.
این فرار از اون دسته اتفاقاته که بیشتر شبیه فیلمهاست تا واقعیت. حتی تو هوای آلوده فاضلاب، لباسهای پلاستیکی درست کرده بودن تا بتونن خودشون رو بپوشونن و از تونل رد بشن. وقتی بالاخره رسیدن بیرون، شهر همونقدر بیخبر بود که زندان.
بعد از فرار، علی اشرف برای مدتی زیر یه اسم جعلی تو کار آسفالت مشغول بود. نه بانکی زد، نه شلوغ کرد. ساکت بود. اما یکی از آشناها که قیافهشو شناخت، همهچیز رو به هم ریخت. دوباره دستگیر شد، اینبار با پروندهای سنگینتر از قبل.
وقتی برگشت زندان، دیگه قهرمان یه فرار افسانهای بود. ولی وضعیتش بهتر نشد. تو سالهای بعد، با مشکلات زیادی درگیر شد؛ از جمله مرگ مادر و خواهرش تو زلزله کرمانشاه. میخواست برای مراسم بره، مرخصی ندادن. اعتصاب غذا کرد، ولی صداش بهجایی نرسید.
آخرین خبرها نشون میدن که بعد از تعطیلی رجاییشهر، به زندان دیگهای در اطراف تهران منتقل شده. و همچنان داره دوران سنگین حبسش رو میگذرونه. نه با افتخار، نه با پشیمونی؛ با سکوت.
داستان علی اشرف، شاید در ظاهر شبیه یه روایت جنایی باشه، ولی لایههای عمیقتری داره. هومن سیدی وقتی شخصیت «داوود اشرف» رو خلق کرد، فقط یه خلافکار نساخت. یه مرد ساخت؛ کسی که زیر پوستش پر از فریاده، ولی دنیای اطرافش ترجیح میده نشنوه. شما می تونید معرفی سریال وحشی رو بصورت کامل تو نشریه ایماژ بخونید.