فیلمهای مسابقات اتومبیلرانی همواره با فرمولی مشخص در سینما شناخته میشوند: داستان رانندهای که با مشکلات شخصی و شکستهای گذشته دستوپنجه نرم میکند و در نهایت پس از تلاش و تمرین، به اوج قهرمانی میرسد. «اف ۱» (F1: The Movie 2025) ساختهی جوزف کوشینسکی با حضور برد پیت، دقیقاً در همین مسیر حرکت میکند و سعی دارد شور و هیجان دنیای فرمول یک را به تصویر بکشد. این فیلم نه تنها مخاطب را با صحنههای مسابقهای پرهیجان مواجه میکند، بلکه به ابعاد انسانی و درونی شخصیتها نیز توجه ویژه دارد.

کارگردان: جوزف کوشینسکی
نویسندگان: جوزف کوشینسکی، ایرن کروگر
بازیگران: برد پیت، دامسون ایدریس، کری کندن، توبیاس منزیس، خاویر باردم
محصول: ۲۰۲۵، ایالات متحده
امتیاز IMDb: ۷.۸ از ۱۰
امتیاز راتن تومیتوز: ۸۲٪
سانی هیز، رانندهی کهنهکار فرمول یک که در دههی ۹۰ میلادی با تیم لوتوس رقابت میکرد، پس از یک تصادف سنگین در گرندپری اسپانیا ۱۹۹۳، از دنیای سرعت کنار رفت. اکنون، سه دهه بعد، پس از پیروزی در مسابقهی ۲۴ ساعته دیتونا، دوباره نام او بر سر زبانها افتاده است. روبن، همتیمی سابق و مالک تیم ایپکس جیپی، به سانی پیشنهاد بازگشت میدهد تا تیم را از بحران نجات دهد. سانی باید بار دیگر پشت فرمان بنشیند و برای پیروزی بجنگد؛ اما آیا مردی که سالها از مسابقات فاصله گرفته، میتواند به اوج بازگردد؟

فیلم «اف ۱» داستان کلاسیک رستگاری و بازگشت به اوج را روایت میکند. سانی هیز (برد پیت) با گذشتهی پرزخم و تجربههای تلخ مواجه است، در حالی که جاشوا (دامسون ایدریس)، رانندهای جوان و پرشور، باید غرور و بیتجربگی خود را کنار بگذارد. این روایت، گرچه آشناست، اما به لطف کارگردانی کوشینسکی و تمرکز بر روابط انسانی، جذاب و گیرا باقی میماند. تمرینهای طاقتفرسا، رقابتهای نفسگیر و لحظات احساسی، همه دست در دست هم میدهند تا مخاطب تا پایان فیلم درگیر بماند.
برد پیت در نقش سانی، با نمایش ضعفها و آسیبپذیریهای شخصیت، از کلیشهی قهرمان شکستناپذیر فاصله میگیرد و یک قهرمان واقعی، با ترسها و امیدهای انسانی ارائه میکند. دامسون ایدریس نیز با بازی انرژیمند و بیثبات، شخصیت جاشوا را زنده میکند و رابطهی پرتنش او با سانی، قلب داستان را شکل میدهد. در کنار آن، خاویر باردم در نقش روبن و کری کندن در نقش کیت، نقشهای مکمل و تأثیرگذاری دارند که فیلم را از یک اثر صرفاً مردانه فرمول یک به یک درام انسانیتر تبدیل میکنند.
یکی از نقاط قوت «اف ۱» جلوههای بصری و صحنههای مسابقهای است. فیلمبرداری کلادیو میراندا با نصب دوربین روی خودروها، حس واقعی و نفسگیر مسابقات فرمول یک را به تماشاگر منتقل میکند. قطرات عرق رانندگان، لرزش کابین و هیجان بیوقفه مسابقه، تجربهای متفاوت از تماشای تلویزیونی فرمول یک ارائه میدهد. موسیقی متن هانس زیمر نیز با ریتمهای حماسی و کوبنده، هیجان صحنهها را دوچندان میکند و مخاطب را در دل مسابقه غرق میسازد.
کوشینسکی با تجربهای که در «تاپ گان: ماوریک» داشت، در «اف ۱» نیز موفق میشود ترکیبی از سنت و مدرنیته بسازد. او با ایجاد حس واقعی مسابقه و انتقال هیجان، فیلم را از کلیشهی صرف فرمول یک فراتر میبرد. هرچند لحظات احساسی فیلم گاهی ضعیف ظاهر میشوند، اما در سکانسهای پرهیجان و اکشن، کوشینسکی استادانه عمل میکند و مخاطب را روی صندلی میخکوب میکند.
منتقدان نظرات متفاوتی دارند. برخی ساختار داستانی را کلیشهای میدانند، اما اکثر آنها اجرای صحنههای مسابقه، جلوههای بصری، موسیقی و بازیها را ستایش کردهاند. بری هرتز از The Globe and Mail مینویسد: «چیزی واقعاً جدیدی در فیلم F1 وجود ندارد، اما همه چیز بهطرز لذتبخشی تکرارپذیر است.» جانی اولکسینسکی از New York Post میگوید: «فیلم طولانی است، اما لحظهای کسلکننده ندارد.» بسیاری دیگر، از جمله Rolling Stone و Collider، هیجان، واقعگرایی و بازی برد پیت را نقطه قوت اثر دانستهاند. شما میتوانید نقد فیلم اف 1 را بصورت کامل در نشریه ایماژ بخوانید.
«اف ۱» شاید یک شاهکار بینقص سینمایی نباشد و داستانش به فرمولهای آشنا پایبند است، اما هیجان مداوم، صحنههای مسابقه نفسگیر و بازیهای تأثیرگذار، آن را به تجربهای فراموشنشدنی تبدیل کرده است. فیلم جشن سرعت، رقابت و تلاش است؛ یادآور این نکته که ارزش واقعی نه تنها در رسیدن به خط پایان، بلکه در مسیر تجربهها و لحظات هیجانآور نهفته است. این اثر قطعاً برای علاقهمندان به فرمول یک و سینمای پرهیجان، یک پیشنهاد تماشایی محسوب میشود.