
۲۵ سال است که بتسدا یا بهطور دقیق استودیوهای بازیسازی بتسدا را با دو IP میشناسیم؛ الدر اسکرولز که نتیجه آن آثار فراموشنشدنی مثل اسکایریم بوده است و دومی هم فالاوت که نتایج موفقی چون فالاوت ۳ و ۴ از آن خلق شده است. اما این بار، بتسدا و در راس تیم توسعه آن تاد هاوارد، بهجای پرداختن به یکی از این دو مجموعه، سراغ اثری کاملا جدید رفتهاند؛ اثری با نام استارفیلد که خودِ تاد هاوارد آن را رویایی خیلی قدیمی میداند که بهدلیل محدودیتهای سختافزاری قادر نبود تا جامه عمل به آن بپوشاند اما حالا و در نسل نهم، این بازی ساخته و روانه بازار شده است. آیا استارفیلد همان اودیسه فضایی بتسدا است؟
در استارفیلد همهچیز از یک معدن بهظاهر معمولی آغاز میشود؛ شخصیت اصلی همراهبا دو شخص دیگر وارد معدن شده و پس از برداشتن کاتر، مشغول استخراج سنگهای معدنی میشود. بااینحال پس از مدتی، حفاری قسمت جدیدی از معدن بهوسیله ماشینهای سنگین به پایان میرسد و در مسیر جدید ایجادشده، وارد محیطی غارمانند میشویم؛ محیطی که در آن سنگی مدفون در بین خرده سنگهای دیگر دیده میشود و پس از کنار زدن آنها، دست زدن به این سنگ همانا و از هوش رفتن شخصیت اصلی بازی هم همانا. اینجا، نقطهای است که نه فقط همهچیز را در خود بازی تغییر میدهد، بلکه زندگی شخصیت اصلی و بهموازات آن ما در نقش گیمر هم در جهان استارفیلد تغییر پیدا میکند. سنگ عجیبی که عامل بیهوشی کاراکتر بازی شد، در اصل یک جسم ناشناخته یا بهطور دقیقتر، تکهای از آن است و از اینجا به بعد، باید دنبال تکههای بعدی این سنگ باشیم که خط اصلی داستان استارفیلد را تشکیل میدهند.
برای خواندن نقد و بررسی کامل بازی استارفیلد Starfield روی این عبارت کلیک کنید تا متن کامل را مشاهده کرده و ادامه مطلب را در نشریه ایماژ بخوانید.