
The Conjuring اولین فیلم این فرنچایز از یکی از مشهورترین تحقیقات ماوراء الطبیعه اد و لورین وارن الهام گرفته شد. در دهه 1970، خانواده پرون در معرض آزار و اذیت وحشتناک چندین ارواح شرور قرار گرفتند که زندگی آنها را به جهنم تبدیل کرد. تجربیات پرونها، وارنها را به بدنام کرد و تجربیات بعدی آنها الهام بخش فیلمهای دیگر، به ویژه The Amityville Horror بود.
طرفداران اگر بدانند صحنه جنگیری وحشتناک در The Conjuring بر اساس یک جلسه واقعی احضار است که توسط لورین وارن در خانه خانواده پرون واقعا اتفاق افتاده است از ترس به خود خواهند لرزید. آندریا، بزرگترین فرزند پرون، ادعا کرد که مادرش کارولین را دیده است که به زبانهای مختلف صحبت میکند و حتی روی صندلی خود در هوا شناور شده است.
جیمز ون حالا دیگر به یکی از آن کارگردانانی مبدل شده که در ژانر وحشت، حسابی خبره شده اند و حرف هایی برای گفتن دارند. ساخت اولین سری از « اره »، شروع خوبی بود برای این کارگردان تا نام خود را ثبت کند و طرفداران ویژه ای هم برای خود دست و پا کند و حالا او با فیلم جدیدی برگشته که باز هم در ژانر وحشت ساخته شده و انصافاً هم سر و شکل خوب و قابل قبولی دارد. در نگاهی کلی، می توان داستان فیلم را اینطور تعریف کرد: خانواده ای خوشحال و صمیمی، مثل همیشه به یک خانه ی جدید می آیند. خانه ای مشکوک که در گذشته، در آنجا اتفاقی افتاده و روحی خبیث اطرافش دور می زند و خانواده ی از همه جا بی خبر هم باعث تحریک این روح شیطانی می شوند. سپس یکی از افراد خانه به تسخیر روح خبیث در می آید، به حال و روز بدی می افتد و اینجاست که زن و شوهر جن گیر، که افراد معروفی هم هستند، وارد می شوند و با دخالت خود، باعث می شوند این موجود ترسناک از جسمِ فردِ مورد حمله واقع شده، بیرون بیاید و تا اطلاع ثانوی ( ساخت قسمت دوم فیلم احتمالاً ! ) در شیشه ای، جعبه ی اسباب بازی ای، چیزی آرام بگیرد. این روند کلیشه شده ( نه به معنای منفی اش ) و آشنای فیلم های ترسناک در زیرژانر جن و روح است که تقریباً همیشه به همین شیوه روایت می شود، همچنان که به طور مثال در فیلم قبلی جیمز ون، «Insidious » یا « ناغافل » که یادداشتش به زودی روی سایت قرار خواهد گرفت هم می بینیم. در جدیدترین فیلم این کارگردانِ جوان، یک مقدمه ی طولانی نزدیک به چهل دقیقه داریم که حسابی خسته کننده است و شامل همان المان های همیشگی اینگونه فیلم هاست: سگی که وارد خانه نمی شود، پیدا شدن یک زیرزمین مخفی، پیدا شدن کبودی روی بدن مادر خانواده، ثابت ماندن ساعت ها روی زمانی خاص، کبوترهایی که خودشان را به پنجره های خانه می کوبند و می میرند، صدای قژ قژ درها و پنجره ها، راه رفتن یکی از دخترها در خواب و خیلی نشانه های دیگر در چهل دقیقه ی ابتدایی فیلم به بیننده نشان داده می شود که مقدمه ای ست بسیار طولانی که شاید حتی برای خوره های ژانر وحشت ( که یکی ش خودِ من هستم ) هم آنقدرها جذاب نباشد. اما بعد از ورود زن و شوهر جن گیر، گرچه کمی ریتم فیلم شدت می گیرد و داستان کمی جذاب تر می شود اما همچنان چیز جدیدی به تماشاگر ارائه نمی شود. انگار همه ی این اتفاقات را قبلاً در فیلم های دیگر دیده ایم؛ روح خبیث، مادر شیطان پرستی ست که برای شیطان، بچه اش را قربانی کرده و حالا آمده به سراغ مادرِ خانواده ی جدیدالورود تا ترغیبش کند بچه اش را بکشد یا لورین وارن، زن جن گیر، که هر بار که جن گیری می کند، انگار تکه ای از وجودش جدا می شود، ضعیف تر و خسته تر می شود اما در جن گیری انتهایی، از روح پاک مادرانه اش کمک می گیرد تا روح خبیث مادرانه را از جسم زنِ خانواده بیرون بکشد. همانطور که می بینید، جزئیات داستان هم، فارغ از چارچوب کلی اش، هیچ نکته ی خاصی ندارد و همه چیز مثل همیشه پیش می رود. ضمن اینکه رابطه ی بین شخصیت ها هم آنقدرها خوب از آب درنیامده است. بطور مثال رابطه ی اد و لورین وارن که جز گفتن چند باره ی جمله ی عاشقانه ی لورین درباره ی اینکه آشنایی آن ها ـ یعنی اد و لورین ـ تقدیر بوده تا به کمک هم، در اعمال جن گیری به مردم کمک کنند، چیز دیگری از عمقش در نمی یابیم یا آخر هم متوجه نمی شویم ماجرای دخترشان که کمی مریض احوال به نظر می رسد و یک بار هم جن خبیث به او حمله می کند، بالاخره چه می شود یا مثلاً نگاه های دختر بزرگ خانواده ی پرین به همکار وارن ها که همراه آن ها به خانه ی پرین ها آمده تا از جن ها عکس بگیرد، در نهایت به کجا می رسد … به نظرم فیلم در کارگردانی بسیار موفق است اما در فیلم نامه، نه.
برای خواندن کامل نقد فیلم احضار در نشریه ایماژ کلیک کن!