
Annabelle: Creation فیلم ترسناک استودیویی استانداردی است. اما بعضیوقتها استاندارد بودن کافی نیست. همراه نقد زومجی باشید.
فیلم ترسناک «آنابل: خلقت» (Annabelle: Creation) حکم یک پراید را دارد. اگرچه پراید یکی از بزرگترین دلایل قتلعام مردم در جادهها و آلودگی هوا و هزار کوفت و زهر مار دیگر است، اما اینجا فعلا با این حرفها کاری ندارم. یک پراید در حالت عادی، ماشین کارراهاندازی برای نقلمکان از جایی به جای دیگری است. یک پراید در حالت عادی چهارتا چرخ دارد، چهارتا در دارد، چراغهای قرمز عقبش کار میکنند، چراغهای جلویش در شب فضای خوبی را روشن میکنند، شیشه بالابرهای جلویش الکتریکی هستند، دوتا ایربگ دارد، دارای پدال گاز و ترمز و کلاج است، فضای کافی برای جا دادن یک خانوادهی معمولی را دارد، از سرعتِ کارسازی بهره میبرد، بدنهاش حداقل توانایی تحمل چندتا مشت و لگد را دارد و خلاصه بعضیوقتها به نظر میرسد پراید داشتن بهتر از هیچی نداشتن است. اما پراید به درد پُز دادن نمیخورد. پراید ماشین شگفتانگیزی نیست.
احتمالا تا حالا نشده با یک پراید معمولی که از در کارخانه بیرون آمده باشد روبهرو شوید و به قول معروف کفتان در لحظه ببرد! چون شاید پراید تمام قطعات و اجزای یک ماشین را داشته باشد، اما هیچکدامشان بالاتر از حد انتظارات نیست. پراید نمیتواند باد در غبغبش بیاندازد که من چهارتا چرخ دارم. نمیتواند قیافه بگیرد که من پدال گاز و ترمز دارم. هیچکدام از اینها دستاورد خاصی نیستند. در این میان، کافی است چند وقتی پشت فرمان ماشین نه چندان فوقالعاده اما بسیار بهتری نسبت به پراید مثل ۲۰۶ نشسته باشید تا وقتی به پراید برگشتید متوجه فاصلهی کیفی قابلتوجهای شوید و پراید بیش از پیش از چشمتان بیافتد. تا راندن پراید بیش از پیش نارضایتبخش احساس شود.
خب، «آنابل: خلقت» حکم پرایدی را دارد که بعد از سواری گرفتنِ از ۲۰۶ پشت فرمانش مینشینید. هنوز با فیلمی طرفیم که کم و بیش تمام اجزای لازم یک فیلم ترسناک معمولی را دارد، اما فاقد آن لحظهی خلاقانه، آن نکتهی غیرمنتظره و آن سکانس شگفتانگیزی است که بتوانیم با افتخار ازش یاد کنیم. شما را نمیدانم، اما استدلال «به اندازهی کافی خوبه» یا استدلال «بهتر از قسمت قبلیه، پس باید مورد ستایش قرار بگیره» توی کت من نمیرود. «خلقت» دنباله/پیشدرآمدی بر قسمت اول «آنابل» است که با دوگانهی «احضار» (The Conjuring) یک دنیای سینمایی ترسناک را تشکیل میدهند. دو قسمت اول «احضار» گرچه فیلمهای ساختارشکنی نیستند، اما جیمز وان به عنوان کارگردانشان موفق شده در همان چارچوب تکراری، به نتایج درخشانی دست پیدا کند. اما «آنابل» که بیشتر با عجله و هدف پولسازی از محبوبیت «احضار» ساخته شده بود، به جمع بدترین فیلمهای سال ۲۰۱۴ پیوست.
اما برادران وارنر که متوجه شده بود با این مجموعه به آیپی محبوب و سودآور جدیدی دست پیدا کرده تصمیم گرفت تا دیوید سندبرگ را برای کارگردانی قسمت دوم استخدام کند؛ کسی که شاید اولین تجربهی کارگردانیاش با «چراغهای خاموش» (Lights Out) را یک پتانسیل کاملا از دست رفته میدانم، اما کارگردانی بود که نشان داده بود نباید به این زودیها ازش ناامید شویم. خب، حالا در قالب «خلقت» با فیلمی مواجهایم که بهطرز قابلتوجهای نسبت به قسمت اول بهتر است.
اما بعضیوقتها بهتر بودن نسبت به یک فیلم درب و داغان به معنی فتح ماه نیست. اینکه پراید در مقایسه با ژیانِ ابوقراضهای که بیوقفه به هل دادن نیاز دارد بهتر است به این معنی نیست که پراید کار شاقی انجام داده است و حالا باید مورد تشویق قرار بگیرد. بلکه به این معنی است که آن ماشین ابوقراضه، به درد سر در آوردن از قبرستان ماشینها میخورد. اما مشکل این است که خیلی از منتقدان و مردم در رابطه با «خلقت» جوگیر شدند و آن را موفقیت فوقالعادهای نسبت به قسمت اول معرفی کردند. این اتفاقی بود که پارسال در رابطه با «ویجی: منشا شیطان» (Ouija: Origin of Evil) هم افتاد. فیلم اول بهطرز بدی غیرقابلتماشا از آب در آمد، اما همین که «منشا شیطان» به فیلم به مراتب بهتری تبدیل شد، باعث شد تا تماشاگران با شگفتی از آن یاد کنند.
برای خواندن کامل نقد سری فیلمهای آنابل کلیک کنید!