گیاه نور

بی محابا به زمین لغزیدم

مور سرخی آمد

شمه ای از نفس روح زمین را پاشید

و تنم روشن شد

به خودم امدم و دل به تمنا دادم

حسی ارام به روی تن من دست کشید

و فضا را که پر از خاکی دلتنگی بود

پاک از پشت نگاهم برداشت

خسته بودم که صدایی آمد :

ای گیاه

از دل چرکین زمین بیرون آی

نور ها منتظرند

که نگاهت دارند

زود باش

قطره ای شوق که از چشم خدا می آید

رستن سبز تو را منتظرست

یاد آن روز بخیر

چه زمین روشن بود

و تنم سبز و درونم رنگین

اری اری انسان

روزگاری تنش از شاخه ی سبزی ها بود...!

1403/08/18