
شهر کینگ استون در آنتاریوی کانادا با کمبود شدید نیروی پزشک مواجه شده است. اما علت چیست؟
شهر آنتاریوی شرقی برترین دانشکده پزشکی را در منطقه دارد، اما معدودی از پزشکان بیماران جدید را پذیرش می کنند. این داستان قسمتی از اخبار اول (برجسته) شبکه CBC در کینگستون آنتاریو است. اگر باید از اتفاقات این منطقه اطلاعات بیشتری داشته باشیم، با ایمیل ما را درجریان بگذارید. مارک ریچاردسون و همسرش از سال 2019 در لیست انتظار پزشک خانواده هستند.
از اوت (مرداد) 2018 که این زوج از ایالات متحده به کانادا نقل مکان کردند، به ده ها کلینیک در کینگستون آنتاریو (که در این اواخر اغلب بی فایده بوده است) مراجعه کردند. خانواده ریچاردسون از درد مکرر شکمی رنج می برد.
خودش می گوید:« امیدوارم که چیزخاصی نباشد... اما راستش... ممکن است باشد.»
این مشکل خانواده ریچاردسون برای تمام افرادی که در کینگستون زندگی می کنند آشنا است؛ جایی که از قضا برترین دانشکده پزشکی در دانشگاه کویین و چندین موسسه تحقیقاتی پیشرفته را دارد.
علیرغم تمام آن مزایا، خبرنگاران CBCمتوجه شدند که بیش از 80 درصد پزشکان فعال خانواده در این شهر، بیمار جدید قبول نمی کنند. تعداد کمی هم، مثل پزشکان نظامی برای عموم، معمولا در دسترس نیستند.
ریچاردسون که در موسسه تحقیقاتی فیزیک ذرات نجومی مشغول به کار است، می گوید: «به نظر می رسد که بزرگترین مانع چیزی هست که من روی آن کنترلی ندارم و آن فقط تعداد پزشکان این منطقه است.»
طبق گزارش سال 2020 دریافتی از واحد نیروی کار سلامت منطقه کینگستون، او یکی از 29000 بیماری است در کینگستون که پزشک محلی خانواده ندارند. بالاترین آمار در 5 ناحیه ای که سیستم یکپارچه محلی سلامت جنوب شرقی آنتاریو را شامل می شود.
در گزارش به این نکته اشاره شده است که کینگستون بالاترین آمار استفاده از اورژانس در ناحیه را دارد و این شهر نیاز فوری به 20 پزشک خانواده دارد. در حالی که 38 دکتر هم قرار است طی ده سال آینده بازنشسته شوند.
درضمن، کینگستون از لیست معین شده شهرستان هایی که نیاز مبرمی به پزشک دارند حذف شده است. رویدادی که به گفته منتقدان کمبود پزشکان را تشدید می کند. جوامع موجود در لیست که شامل شهرهای بزرگ مثل تورنتو و آتاوا هستند، از محدودیت های استانی برای پزشکان در ساخت درمانگاه جدید معافند.
بخش خبری سی بی سی 314 پزشک فهرست شده با ابزار "Doctor Search" کالج پزشکان و جراحان انتاریو را با وضعیت فعلی شان پیدا کرد تا دریابد که چه تعداد از پزشکان خانواده، بیماران جدید را می پذیرند.
نزدیک به نیمی از آنها در زمان انتشار گزارش، به برنامه های پزشک خانواده نمی پرداختند. به نظر می رسد تعداد کمی بازنشسته شده اند و یا کاملاً طبابت را رها کرده اند. بعضی از لیست ها هم از جهات دیگر قدیمی شده بودند.
از میان پزشکان بررسی شده 125 تن از آنها که پزشک خانواده در کینگستون بودند همگی اذعان کردند از مراجعان عمومی، بیمار جدید پذیرش نمی کنند.
حدود 20 دکتر بیمار جدید می پذیرند. اما فقط از یک دسته خاص: نوزادان، پرسنل نظامی، اعضای دانشگاه ها و سایر موسسات.
دکتر جوی هیتلی، از پزشکان خانواده در کینگستون و رئیس انجمن پزشکی آنتاریو می گوید: «این واقعاً وحشتناک هست. خیلی ها احساس کردند که گم و یا رها شده اند و سیستم به آنها خیانت کرده.»
وزارت بهداشت استان ادعا می کند کینگستون وضع خیلی بهتری نسبت به دیگر شهرستانها دارد، زیرا تا سال 2020 برای هر 10000 ساکن آنجا 16 پزشک خانواده وجود داشت که بسیار بالاتر از میانگین استانی (10.2) است.
هیتلی اشاره می کند، به علت کمبود در اغلب جوامع روستایی، به ویژه در نواحی شمال انتاریو، باید برای گسیل پزشکان خانواده بیشتر به جامعه، «در حوالی» هر استانی تلاش کرد.
این راه حل می تواند در چارچوب قوانین فعلی در خصوص مدل های تجاری برای پزشکان خانواده، قرار گیرد. این شهر به حد قانونی تعداد مطب های پزشکان که تحت مدل «اپیتولاسیون»: زمانی که پزشکان مبلغ مشخصی براساس فهرست هر بیمار دریافت می کنند، رسیده است.
این مدل با دقت زیادی توسط استان بررسی و تنظیم شده است. درحال حاضر، هیچ کلینیک جدیدی نمی تواند تحت این مدل در کینگستون افتتاح شود، زیرا این شهر به عنوان منطقه ای که نیاز زیادی به پزشک دارد تعیین نشده است.
درضمن، طرح هزینه برای خدمات کلینیک ها در هرجایی قابلیت اجرا دارد. برطبق این مدل، به پزشکان بر اساس ویزیت مطبی، آزمایش یا عمل، پرداختی صورت می گیرد. برای سر پا ماندن، پزشکان همزمان تعداد زیادی از بیماران را ویزیت می کردند و عملا کار تجاری می کردند.
به گفته دکتر مایکل گرین، استاد پزشکی خانواده و علوم بهداشت عمومی در دانشگاه کوئینز، این محدودیت در مدل های سرانه بندی «راه حل و سیاست مفیدی نیست».
وی می گوید: کلینک هایی که برطبق مدل سرمایه گذاری فعالیت می کنند، مثل شبکه های بهداشت خانواده، پزشکان خانواده بیشتری را جذب می کنند؛ از جمله فارغ التحصیلان جدید از دانشگاه کوئینز که با همه کف و سوت برای ایجاد اعتماد به نفس به کلینیک ها می روند.
این کلینیک ها اغلب شامل پرستاران، کارکنان بهداشت روان و داروسازان، به علاوه بخش خدمات تکمیلی می شود که بار کاری پزشک را کاهش می دهند.
گرین اضافه می کند:«همچنین به پزشکان این اجازه را می دهد که بیماران بیشتری را ویزیت کنند، چون از حمایت تیمی بیشتری برخوردار خواهند بود.»
درحال حاضر، ریچاردسون همچنان به درمانگاه های کوچک تکیه دارد که مراقبتهای متمادی ندارند. او به این نکته اشاره می کند که «هرقدم از مرحل مراقبت در این درمانگاه ها، سخت تر از قبل می شود».
شهر کینگستون برای جلب پزشکان خانواده 2 میلیون دلار در نظر گرفته است. هر پزشک جدیدی که لیست کار برای حداقل 5 سال یک مطب راه اندازی کند، واجد شرایط دریافت 100000 دلار کمک هزینه خواهد بود.
شهر امیدوار هست که با این برنامه تشویقی تا 8 سال آینده حداقل 15 پزشک جدید خانواده را جذب کند.