امروز که میخواستم مشق نگارشم را بنویسم
پرسیدم از خود مادرم را چگونه توصیف نمایم
فهمیدم کلمه مادر هم خانواده ای ندارد
به یاد آن افتادم که مانند او هم وجود ندارد
با خود گفتم چگونه زیبایی مادرم را توصیف نمایم؟
فهمیدم زیبایی مادر وصفی ندارد
با خود گفتم اصلا مادرم را با چه چیز وصف نمایم
فهمیدم که برای مادر اصلا وصفی وجود ندارد
با خود گفتم مگر میشود کلمه ای انقدر وصف ناپذیر باشد؟
تا خواستم کلامی بنویسم،قلب مرا گفت : نادان !
دگر بار مرا گفت :ای نادان!جواب تو پیش من است!
ساعتی اندیشیدی و چیزی پیدا نکردی ؟
نگران مباش ،جواب تو پیش من است
گفتم حال که تو انقدر دانایی،به من بگو جواب من کدام است؟
قلب مرا گفت دگر بار
از این سو به آن سو نرو که جواب تو در یک کلام است
مادر من مهربان ترین و وصف ناپذیر ترین انسان جهان است
گفتم چرا نگذاشتی که من جمله اخر را بگویم؟
ای انسان دانا!مادر من و تو وصف ناپذیر ترین انسان جهان است.
نویسنده:ایلیا ضیغمی✍