دزد آینده

به دردم نگاه می‌کنم. از دل حقارت و ضعف می‌آید. خاستگاهش، احساساتی‌ست شدید که خیری برایم نمی‌خواهند.

مثل دیوانه‌ای زیر آفتاب مرداد، که از سیگار کام می‌گیرد. حاصلش؟ دهانی تلخ و گرمایی آزاردهنده.

خواسته‌هایم زنجیرم کرده‌اند، درحالی‌که عقلِ قضاوت‌گرم، آن‌ها را حقیر و بی‌ارزش می‌داند.

بین این دو نیمه، دریایی از نفرت شکل گرفته. من به موسی‌ای نیاز دارم که آن را بشکافد. اما افسوس...هراسانم که اگر حتی معجزه‌ای رخ دهد، منِ بنی‌اسرائیلی ایمان نمی‌آورم.

ریشه‌ی این درد، در کودکی‌ست. در نگاهی که به خودم دارم. در راه‌های فرار و تقابل و کنار آمدنم با دنیا.

هرگز نفهمیدم که نمی‌خواهم تغییر کنم، یا نمی‌توانم.

این کشمکش، مرا جایی نمی‌برد. فقط شاید بندهایی که عادت کرده‌ام با آن‌ها راه بروم را جدا کند.

نمی‌دانم سبکیِ بدون آن‌ها، آزادی‌ست یا غربتی هولناک از آنچه آشنایم بوده.

گذشته‌ام، شاید فقط یک بهانه باشد. این کشمکش فقط مربوط به امروز من است.

کافی‌ست انجام بدهم. یا ندهم. فکر کنم. یا نکنم. تصمیم بگیرم. یا نگیرم.

پس چرا بارها افتاده‌ام؟ چرا آینده‌ام، تاوان تلاطم حالِ من را می‌دهد؟

شاید این وسواس، همان دزدی‌ست که از آینده‌ام می‌دزدد.

چه باید کرد؟ شاید باید تسلیم شد و پذیرفت، که این زندگی به من چیزی بدهکار نیست.

شاید مرهم، در نوشتن باشد. آن‌قدر بنویسم که نیمه‌ی تاریکم را بفهمم. نیمه‌ای که فقط خودش را در رفتارهای ناگهانی و ویرانگر نشان می‌دهد.

باید دست به جراحی بزنم. جراحی صحرایی، بدون اتاق استریل، بیهوشی و دستیار.

باید یاخته‌ی سرطانی را پیدا کنم. قبل از آن‌که همه‌چیز را بگیرد.

اما اگر در قلبم باشد چه؟ کندنش، شاید مرا بکُشد.

پس نیاز به آب حیات دارم. اما از کجا؟

چگونه بپذیرم، درمان شوم و رشد کنم؟ وقتی ساقه‌هایم، به دور همان ریشه‌ها پیچیده‌اند...