شاید اگه...

شاید اگه میتونستم بخونم،

میخوندم برات

از آهنگای شادمهر و ابی و معین

اونجاش که میگه

هستی ام را به آتش کشیدی..

سوختم من، ندیدی ندیدی

یا اگه میتونستم بنویسم،

اگه قلمی داشتم، برات قصه مینوشتم، مثل ابطحی که دوست داری

مثل اون نویسنده هایی که اسمشون زیر پستای بخوانیم هست

یا اگه میتونستم شعر بگم برات، مینوشتم:

مثل گل یاسِ حیاط‌مان می‌ماند؛

که هر صبح

از عطر آن مست می‌شوم.

چشم‌هایم را می‌بندم،

نفس می‌کشم تو را...

بویت،

هوایِ ریه‌هایم را تازه می‌کند

و من پُر می‌شوم

از عطرِ دوست داشتنت...

شاید اگه صدای خوب و رسایی داشتم برات شعر میخوندم

مثل شمس لنگرودی بهت بگم

آرام باش عزیز من، آرام باش...

یا مثل هوشنگ ابتهاج بگم،

من نمیدانستم معنی هرگز را..

تو چرا باز نگشتی دیگر؟

شاید اگه میتونستم اندازه بند انگشت درک کنم حال آدما رو...

شاید اگه دلداری بلد بودم..

مینشستم پای همه حرفات ..

پای همه دلتنگی هات

پای نبودن همه آدم هایی که دلت میخواست بودن و نبودن

و اونقدر میگفتی و میگفتی و میگفتی که..

یهو میگفتی سبک شدم، مرسی :))

من هیچ کدوم از این کارایی که گفتم رو نمیتونم انجام بدم

از خدامه که بتونم، که از ته دلم برات آهنگ بخونم، شعر بگم، قصه بنویسم، شعر بخونم برات که درکت کنم و بفهممت

باور کن حال خوبت، تمام آرزوی منه هست و نیستِ من، باور کن...

ولی تمام آن چیزی که من میتونم بگم یدونه ”شب بخیر“‍ه

شب بخیر