
تصور کنید یک صبح از خواب بیدار میشوید و میبینید عزیزتان رفته است. اگر از قبل انتظار این مسأله را داشته باشید، احتمالا صورتتان را شسته، لباستان را پوشیده و به مقصد مدرسه شروع به حرکت میکنید.
درست مثل گوساله ای که مادرش را برای فروش به شهر میبرند در ابتدا هیچ نمیفهمد. گیج و گنگ به مادرش که سوار نیسان آبی رنگ میشود، نگاه میکند و در عین حال یونجه ای را که پیشتر خورده بود را نشخوار کرده و دوباره در دهان می جود. همانقدر گیج خواهید بود درست مثل یک گوساله.
چند روز و شاید چند هفته که میگذرد، گوساله شروع به ناله کردن میکند. در تاریکی شبانه طویله، ناگهان سرعت جویدن یونجه را کاهش داده و به جای خالی کنارش نگاه کرده آه میکشد. وقتی پس از چند مدت از طویله خارج شده و ورجه وورجه کرده، یورتمه میرود، ناگهان میایستد و گویی در خاطرات فرو میرود. خاطره روزهایی که کار هم از دست صاحبشان فرار میکردند.
شاید گوساله گاو شود، ولی حتی اگر گاو هم شود، خاطره دویدن هایشان، فرارهایشان هیچگاه از یادش نمیرود.
شما شاید خیلی گوساله باشید ولی حتی اگر گوساله هم باشید، غم از وجود شما رخت نخواهد بست.
جانان من، دلتنگ توام، بسی بیشتر از یک گوساله...