ویرگول
ورودثبت نام
مهندسی صنایع ایران
مهندسی صنایع ایرانمهندسی صنایع ایران، عماد مهندسی کشور: [email protected]
مهندسی صنایع ایران
مهندسی صنایع ایران
خواندن ۵ دقیقه·۱ ماه پیش

دعوت به همکاری با تولیدکننده پوشاک

از کارجویانی که دارای دانش و تجربه مرتبط هستند درخواست شده است برای بارگذاری رزومه فارسی خود اقدام کنند.

  1. مدیر سیستم ها و روش ها

  2. مدیر برنامه ریزی تولید

  3. کارشناس ارشد منابع انسانی

  4. مدیر فروش آنلاین

  5. مدیر بازاریابی

 

محل کار این مشاغل، تهران است.

survey.porsline.ir/s/DO2ERjqu

برای اینکه کارجو بتواند دانش و تجربه اش را در برابر یک فرصت شغلی به درستی بسنجد، باید ابتدا از برداشت کلی و احساسی فاصله بگیرد و آگهی شغلی را به مجموعه ای از انتظارهای مشخص تبدیل کند. عنوان شغل به تنهایی معیار مناسبی نیست؛ ممکن است دو موقعیت با عنوان یکسان، مسئولیت ها و سطح تخصص متفاوتی داشته باشند. بنابراین بهتر است شرح وظایف، مهارت های ضروری، ابزارها و فناوری های موردنیاز، میزان استقلال در کار، نوع تعامل با دیگران و شاخص های موفقیت در آن نقش با دقت بررسی شوند. اگر آگهی روشن نیست، اطلاعات وب سایت شرکت، محصولات و خدمات آن، تجربه کارکنان یا گفتگو با فردی آشنا با آن حوزه می تواند تصویر دقیق تری از نیاز واقعی شغل به دست دهد.

پس از روشن شدن انتظارهای شغل، کارجو باید برای هرکدام از آنها شواهدی از توانایی خودش پیدا کند. صرفا گفتن اینکه «در این مهارت خوب هستم» کافی نیست؛ باید بتوان توضیح داد این مهارت کجا و چگونه بکار رفته، چه مسئولیتی بر عهده فرد بوده و نتیجه کار چه بوده است. برای نمونه، اگر آگهی مدیریت پروژه می خواهد، تجربه مرتبط می تواند شامل برنامه ریزی زمان بندی، هماهنگی اعضای تیم، پیگیری هزینه ها یا تحویل به موقع یک پروژه باشد. اگر تجربه کاری رسمی وجود ندارد، نمونه کار، پروژه دانشگاهی، فعالیت داوطلبانه، کار شخصی یا حتی مسئولیتی در یک گروه کوچک نیز ممکن است شواهد معناداری فراهم کند. مهم این است که کارجو بتواند سهم واقعی خود را از نتیجه کلی جدا کند و آن را روشن و صادقانه شرح دهد.

سنجش دانش نیز باید فراتر از آشنایی با اصطلاحات باشد. کارجو می تواند از خود بپرسد آیا فقط نام یک ابزار یا مفهوم را می داند، آیا می تواند آن را در موقعیتی معمولی به کار ببرد، یا توانایی حل مساله های پیچیده تر و توضیح انتخاب هایش را هم دارد. پاسخ به این پرسش ها نشان می دهد سطح دانش تا چه اندازه با سطح مورد انتظار شغل هماهنگ است. برای محک زدن توانایی، می توان یک تمرین عملی انجام داد، نمونه کاری ساخت، مساله ای مشابه مسائل واقعی آن نقش را حل کرد یا از خود خواست مراحل فکر و تصمیم گیری را با صدای بلند توضیح دهد. در بسیاری از مشاغل، توانایی انجام کار و توضیح منطق آن از حفظ کردن اطلاعات مهم تر است.

همه شرایط آگهی اهمیت یکسان ندارند. بعضی موارد برای انجام روزمره کار ضروری اند و برخی دیگر مزیت محسوب می شوند. کارجو باید تشخیص دهد کدام مهارت ها واقعا شرط اصلی انجام مسئولیت ها هستند و کدام یک را می توان پس از استخدام آموخت. اگر در چند مورد ترجیحی تجربه ندارد، این به خودی خود به معنای نامناسب بودن برای موقعیت نیست؛ به خصوص اگر در مهارت های اصلی قوی باشد و بتواند توان یادگیری خود را نشان دهد. در مقابل، اگر در بخش مهمی از مسئولیت های محوری تجربه یا دانش کافی ندارد، بهتر است این فاصله را جدی بگیرد و بررسی کند آیا می تواند با آموزش، تمرین یا تجربه ای کوتاه آن را جبران کند.

برای دقیق تر شدن این ارزیابی، کارجو می تواند کنار هر نیاز شغلی یادداشتی برای خودش بنویسد: چه شواهدی برای آن دارد، میزان تسلطش چقدر است و چه چیزی هنوز باید یاد بگیرد. این کار لازم نیست به جدول یا فهرستی رسمی تبدیل شود، اما باید نتیجه ای روشن داشته باشد. مثلا ممکن است مشخص شود که فرد در تحلیل داده تجربه عملی دارد، اما در ارائه نتیجه به مخاطب غیرتخصصی کمتر تمرین کرده است؛ یا در ارتباط با مشتری توانمند است، اما هنوز با نرم افزار خاصی که شرکت استفاده می کند کار نکرده است. چنین تفکیکی مانع از آن می شود که فرد به خاطر چند کمبود کوچک، تمام توانایی هایش را نادیده بگیرد یا برعکس، با اعتمادبه نفس کلی، شکاف های مهم را نبیند.

تجربه را نیز نباید فقط با تعداد سال های کار سنجید. چند سال حضور در یک شغل لزوما به معنای کسب تجربه عمیق نیست؛ همان طور که تجربه کوتاه تر ممکن است دربرگیرنده مسئولیت های واقعی و یادگیری فشرده باشد. بهتر است کارجو به نوع مساله هایی که حل کرده، میزان مسئولیتی که پذیرفته، پیچیدگی کارها، مقدار استقلالش و نتیجه ای که ایجاد کرده توجه کند. همچنین باید میان «مشارکت در یک کار» و «مالکیت بخشی از آن» تفاوت بگذارد. در مصاحبه، بیان دقیق این تفاوت هم صداقت را نشان می دهد و هم تصویر قابل اعتمادتری از توانایی فرد ارائه می کند.

مقایسه با شرایط بازار و سطح شغلی هم مفید است. اگر فرصت برای فرد تازه کار است، انتظار معمولا این نیست که همه کارها را از روز اول بدون راهنمایی انجام دهد؛ توان یادگیری، پایه دانشی و مسئولیت پذیری ممکن است اهمیت بیشتری داشته باشد. در موقعیت های ارشدتر، معمولا انتظار می رود فرد درباره تصمیم های پیچیده تر، اثر کار بر نتایج سازمان، هدایت دیگران یا مدیریت ابهام تجربه داشته باشد. بنابراین باید توانایی خود را در برابر سطح همان موقعیت سنجید، نه در برابر تصویر کلی و گاه غیرواقعی از «فرد کاملا آماده».

نظر دیگران نیز می تواند ارزیابی را دقیق تر کند. مدیر پیشین، همکار، استاد، مربی یا فردی باتجربه در همان حرفه ممکن است نقاط قوت و ضعف کارجو را بهتر از خود او ببیند. بهتر است به جای پرسیدن پرسش کلیِ «فکر می کنی برای این کار مناسبم؟»، درباره رفتارها و نمونه های مشخص سؤال شود؛ مثلا آیا فرد در تحویل کار دقیق است، در حل مساله استقلال دارد یا در توضیح دستاوردهایش روشن صحبت می کند. بازخورد مشخص معمولا از تعریف یا انتقاد کلی ارزشمندتر است.

در نهایت، هدف این سنجش رسیدن به پاسخ قطعیِ «کاملاً مناسب هستم» یا «اصلاً مناسب نیستم» نیست. هدف آن است که کارجو تصویری واقع بینانه از تناسب خود با فرصت به دست آورد: کدام توانایی ها را با شواهد می تواند ثابت کند، کدام موارد را باید تقویت کند و کدام شکاف ها برای این شغل تعیین کننده اند. اگر بخش عمده مسئولیت های اصلی را می تواند انجام دهد و برای کمبودهای محدود برنامه یادگیری دارد، معمولاً ارزش دارد برای فرصت اقدام کند. در رزومه و مصاحبه نیز باید توانایی ها را با مثال های واقعی توضیح دهد، درباره مواردی که هنوز در حال یادگیری است صادق باشد و نشان دهد چگونه برای جبران آنها اقدام می کند. این رویکرد هم از خودکم بینی جلوگیری می کند و هم مانع ادعای بیش از اندازه می شود.

مهندسی صنایع، عماد مهندسی کشور
مهندسی صنایع، عماد مهندسی کشور

مهندسی صنایعمهندس صنایعفرصت شغلیپاورقی
۰
۰
مهندسی صنایع ایران
مهندسی صنایع ایران
مهندسی صنایع ایران، عماد مهندسی کشور: [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید