
سلام! نئون دریفت رو من ساختم، و چند ماه یه چیز ذهنم رو ول نمیکرد: یه شوتر فضایی که شلوغ باشه، آروم نذاره، و وقتی میمیری حس کنی یه چیزی از دستت رفته.
این پست رو برای دو نفر نوشتم: کسی که میخواد بدونه این بازی اصلاً چیه، و کسی که کنجکاوه پشت صحنه چی گذشته.
از بچگی عاشق بازی کردن بودم، نه یه سبک خاص. شوترهای عمودی هم جزوشون بود؛ همونها که صفحه پر از گلوله میشه و تو فقط یک نقطهٔ کوچکی که باید زنده بمونه. ولی همیشه یک چیزی کم بود: «وزن». توی بیشتر این بازیها مردن فقط یک عدد روی صفحهست. من میخواستم بازیای بسازم که مرگ توش مهم باشه.
نتیجه شد نئون دریفت: ظاهر تاریک و طلایی، فونت سریف، و یک قانون که همهچیز رو تعیین میکنه:
اگر بمیری، چیزی که به دست آوردهای از دست میرود.
این جمله هم طراحی بازی را میسازد و هم لحنش را.
هر دور از چهار جهان ساخته شده و هر جهان پنج موج داره. چهار موج اول دشمنهای معمولیه و موج پنجم باس جهانه. بعد از باس چهارم، یعنی موج بیستم، بازی برمیگرده به موج اول؛ ولی این بار سختتر.
کنترلش رو عمداً ساده گذاشتم: فقط یک انگشت. میکشی تا پرواز کنی، نگه میداری تا کند و دقیق بشی، و وقتی کار به جون کشید بمب میزنی. شلیک هم خودکاره.
یعنی تمام حواست میره سمت جاخالی دادن و شکار لحظهٔ درست، نه فشار دادن یک دکمه.

وقتی داشتم جهانها را طراحی میکردم، دنبال چهار «حال» متفاوت بودم؛ نه فقط چهار رنگ.

جهان اول، گرم و طلایی. تهدید ویژهاش شعلهٔ خورشیدی است. اینجا بازیکن با کنترلها آشنا میشود و بازی فرصت میدهد نفس بکشد. اما همانجا هم یاد میگیری که ماندن در یک ستون، یعنی مرگ.

جهان دوم را با آوارهای حلقه ساختم تا صفحه شلوغ شود. مسیرهای امن باریکترند و باید بین «کشتن» و «جا خالی دادن» انتخاب کنی. اینجا بود که فهمیدم بازیکنها عاشق لحظههایی هستند که فقط یک راه باریک دارد.

جهان سوم، سرد و خاکستری. بارش شهابی و دشمنهای تقسیمشونده. اولین جایی که «همه را بکش» جواب نمیدهد؛ چون بعضی دشمنها وقتی میمیرند، دو تا میشوند.

و آخرین جهان، خشنترین. صاعقه از بالای صفحه میآید، تشکیلات دشمن فشرده است، و باس آخر انتقام همهٔ باسهای قبلی را میگیرد.
هر جهان یک باس دارد و هر باس سه فاز. در هر فاز، الگوی حمله، سرعت و تعداد گلوله عوض میشود. چیزی که برایم مهم بود این بود که هر باس «شخصیت» داشته باشد؛ نه اینکه فقط جانش بیشتر شود.

باس اول با ۳۴۰ جان. بادبزن گلوله، شلیک هدفگیر و مارپیچ، بهعلاوه اسکورت. اولین دیوار واقعی بازی است؛ جایی که بازیکن میفهمد جاخالی دادن مهمتر از شلیک است.

باس دوم با ۳۹۰ جان. کند است اما پرکار: ازدحام، حلقهٔ بسته، مارپیچ سهشاخه و پردهای از گلوله که از دو طرف بسته میشود. باید صبر کنی و از شکاف رد شوی. این باس را طوری ساختم که «عجله» مجازات شود.

باس سوم با ۴۴۰ جان. با لیزر کار میکند: شارژ میکند، خط میکشد و صفحه را جارو میکند. موشک و توپ دوقلو هم دارد. اینجا یک اشتباه کوچک میتواند دو جان پشت سر هم بگیرد.

باس پایانی با ۳۰۰ جان. برخلاف بقیه، اول با اسکورتهایش سر و کله میزند و بعد خودش وارد میشود. در فازهای بعد اندازهاش تغییر میکند؛ بزرگتر که میشود سختتر میشود زد، کوچکتر که میشود سختتر میشود دید.
هر باس با موج مقیاس میشود: پایه × ۱٫۳۵ و برای هر باس بعدی ۲۲٪ بیشتر. یعنی HELIOS در دور سوم، همان HELIOS دور اول نیست.

سه چیز رو از اول میخواستم: شلیک خودکار، جاخالی دادن با معنا، و دراپهایی که بازیکن رو مجبور به تصمیم کنن.
سه آیتم توی بازی میافته و هر کدوم شرط خودش رو داره:
AMMO (خشاب): یک شاخه به تیرهات اضافه میکنه، تا چهار شاخه (توی باس پنج).
HEART (قلب): فقط وقتی جونت کمه میافته.
SHIELD (سپر): فقط وقتی سپر نداری میافته.
این محدودیتها عمدیه. نمیخواستم بازیکن موجودی انبار کنه و بعد با خیال راحت جلو بره؛ میخواستم هر لحظه مجبور باشه با وضعیت فعلیاش بجنگه.
بقیهٔ ابزارها هم همین منطق رو دارن: بمب برای پاک کردن صفحه، Dash برای رد شدن از میان گلولهها، Focus برای حرکت دقیق، Overdrive برای چهار ثانیه و نیم زمان کند و دمیج دو برابر، و Combo که تا شش برابر بالا میره. Parry هم هست، ولی ریسکش بالاست. و هر بار که بمیری «گناه» جمع میکنی که گلولهها رو سریعتر میکنه.

کریستال، سفینهها، اسکین گلوله، آپگریدهای داخل بازی، ماموریتهای روزانه و هفتگی و ماهانه، دستاوردها و محراب توبه.
این بخش رو با احتیاط طراحی کردم. خیلی از بازیهای موبایل بین دورها اونقدر ارتقا میدن که آخرش سختی بازی از بین میره. من نمیخواستم بازیکن با پول بازی رو راحت کنه؛ میخواستم با تجربه بهتر بشه. برای همین ارتقاهای دائمی محدودن و اثرشون حسابشدهست.

بازی رو با Godot 4.7.2 و GDScript نوشتم و برای اندروید بیلد میشه. کد رو لایهلایه ساختم تا طراحی مرحله از منطق بازی جدا باشه؛ موجها دادهٔ خالصن، یک «کارگردان» جدول موج رو به اسپاون زمانبندیشده تبدیل میکنه، و الگوهای گلوله (مارپیچ، گل، حلقه، باران) توی یک کتابخونهٔ جدا هستن.
یکی از چیزهایی که اینجا یاد گرفتم اینه که «حس» بازی بیشتر از گرافیک به زمانبندی بستگی داره. برای همین یک ابزار تست خودکار ساختم که ۴۰ سناریو رو اجرا میکنه و یکی دیگه که ساعتها بازی رو شبیهسازی میکنه. آخرین بار ۵۸۲ موج رو توی سه ساعت شبیهسازی کرد، بدون خطا و بدون موج گیرکرده.
Cfg: تنظیمات مرکزی؛ جان باسها، سرعت دشمنها، آپگریدها و ثابتها
Levels: موجها بهصورت دادهٔ خالص، تا طراحی مرحله از کد جدا باشد
GameState: مغز بازی؛ مالک دشمنها، گلولهها، آیتمها، امتیاز و وضعیت موج
Player و Enemy و Boss: رفتار بازیکن، دشمنها و باسها
Director: جدول موج را به اسپاون زمانبندیشده تبدیل میکند
Patterns: کتابخانهٔ الگوهای گلوله مثل مارپیچ، گل، حلقه و باران
UI: GameScreen، MenuScreen، Hud، Overlays و UITheme
Save و Missions و Achievements: ذخیرهسازی، ماموریتها و دستاوردها

نئون دریفت سعی نمیکند آرام باشد. میخواهد تو را در یک ستون گلوله گیر بیندازد، مجبورت کند انتخاب کنی، و وقتی مردی بگوید «یک بار دیگر».
اگر شوترهای عمودی با حالوهوای تاریک دوست داری، خوشحال میشوم بازی کنی و بگویی چه چیزی باید بهتر شود.