من مینویسم،
تو مینویسی
ما جفتمان نویسندهایم
اما هر یک به جهتی
شعر های تو دست کمی از حافظ و سعدی ندارد، شاید حتی در اینده یکی از آنها شوی
آنوقت باید غزلهایت را همه جا ببینیم
وای که من چقدر به تو افتخار میکنم و دلم میخواهد اسم کتابهایی که میخوانی، کافه های که میروی، فیلم هایی که میبینی و خیابانهایی که قدم میزنی را بدانم.
اما هرگز اینها را نخواهم پرسید
من عاشقی بلد نیستم و نمیتوانم بگویم دوستت دارم، عشق مسئولیت دارد و نمیخواهم نا امیدت کنم پس از دور میبوسمت و دردت به جانم.
راستش را بخواهی دروغ گفتم.
البته که میتوانم عاشق خوبی باشم و حتی اگر عاشقی هم بلد نباشم، یاد خواهم گرفت.
همهی این چرتوپرتها شعار است، من میترسم تو را از دست بدهم!
البته آن قسمت که گفتم «میبوسمت و دردت به جانم»…راست گفتم ها!
مرا میشناسی و میدانی که با اطمینان حرف نمیزنم، همیشه یکجای کوچکی برای خطاهایم میگذارم که اگر اشتباه کردم، شرمسار نشوم…اما نسبت به عشقی که به تو دارم انقدر مطمئنم که میگویم هیچکس نمیتواند مثل من درد و بلایت را به جان بخرد، هرشب دعا کند که حالت خوب باشد و از خدا بخواهد که آب در دلت تکان نخورَد، میبینی؟ در عاشق بودن من شکی نیست.
من خوشبختیِ تو را میخواهم حتی اگر به قیمت از دست دادنت تمام شود.
چه میشود کرد، یک قلب دارم، آن هم مال تو…خلاصه که دوستت دارم و نمیخواهم بدانی؛ هرچند میدانم شک کردهای پس بگذار از همینجا بگویم: عزیزم من گردن نمیگیرم!
از تو اصرار و از من انکار.
انقدر از تو حرف زدم که یادم رفت چه میخواستم بگویم
تو انقدر ماهی که میتوانم ساعت ها بدون وقفه دربارهات حرف بزنم، شعر بنویسم و خودم را فراموش کنم.
قسمت دردناکش اینجاست که مخاطب شعرهایم تویی و من نمیتوانم بگویم که اینچنین است.
اگر قرار است بعد از تو برای من آیندهای وجود داشته باشد، نمیخواهم عاشق شوم
از خدا همین را میخواهم
یا تو را قسمت من گرداند
یا مهر هیچکسی را به دلم نیندازد
من انقدری خودخواه و نیازمند عشق نیستم که بعد از لمس شدن قلبم توسط تو، عاشق دیگری شوم
نمیخواهم دلگرمی یا دلارام کسی باشم، اصلا نمیخواهم ان بخت برگشته عاشق من باشد!
آن هم منی که قلبم را به تو باختهام
میروی و میکِشی قلبم را.
شاید عشقی که به تو دارم خاموش شود و یا از دستت بدهم
اما ردِ قدمهایت در قلبم سنگتراشه شده.
فقط من میمانم و شعرهایی که برای تو نوشتم
عزیزم، کلمهها هیچوقت دروغ نمیگویند و هرگز از بین نمیروند
ما جفتمان نویسندهایم
خوب میدانیم نوشتن دربارهی عشق چقدر خطرناک است
عشق میرود و نوشتهها میمانند
تو هیچوقت عاشق شعر هایم نمیشوی، نه؟
نمیدانم، شاید!
راستش را بخواهی نویسندهی آن متنی که تو را تحت تاثیر قرار داد من بودم!
هرگاه صحبت از نوشتن باشد، نمیتوانم مقاومت کنم، حتما باید انجامش دهم، حتی اگر ببازم و شکست بخورم.
اما اکنون نمیدانم چطور به تو اعتراف کنم که آن من بودم!
شاید یک روز، شاید هیچوقت!
من دلم نمیخواهد با قلمِ تو رقابت کنم، نوشتههای من روان و ساده است، اصلا به من میگویند شاعر سپید، پس انتظار میرود که متنهایم واضح باشند، همینطور هم هست.
اما تو چنان با کلمهها بازی میکنی که حرفی برای گفتن نمیمانَد
سبک شعرهایت چیست عزیزم؟ فکرکنم تو خودت یک سبک باشی!
باید برعکس میبود، تو انسان روان و واضحی هستی اما من پیچیده تر از آنم که نشان میدهم!
چرا انقدر حرف زدن با تو سخت است؟
ببخش که این دوستِ کوچکَت کمی از تو میترسد
چیزی جز عشق در دلش نیست و
دوستت دارد!
سر نوشتن این متن، بین عقل و قلبم جنگ بودااا
عقل میگفت:انقدر دربارهی اون ننویس
قلب میگفت:خب بنویس مگه چی میشه؟…
فکرکنم بدونید کی پیروز شده:)
•شاید واقعی
•۵ اذر ۱۴۰۰
•الف.میم