این دومین متنی است که برای تو مینویسم
هرچند میخواستم زود تر از اینها بنویسم اما نشد
میدانم میدانم، کم کاری از خودم است
من واقعا شلخته و بینظم هستم، بابا هم میگوید، اما از حق نگذریم
قولِ من قول استها !
زمانش را نمیدانم ولی اگر قول بدهم، مطمعنا به آن عمل میکنم
خودت هم میدانی که خوشقولم
خدا را شکر که میدانی
لیاقتت بیشتر از اینهاست که این متن را برای تو بنویسم
باید برای تو یک کتاب نوشت تا شاید کافی باشد
اما بیا برویم سر اصل مطلب
تو پاداش کدام کارِ خوبِ منی؟ میتوانم بدانم؟
قطعا نه، خدا به زمین نمیاید تا بگوید که چهکار کردهام، اما مهم نیست، ادم ها نون قلبشان را میخورند، مگر نه؟
امان از این قلب من، من و قلبم جنگ داریم ها!
یک بندهخدایی که میدانم راضی نیست اسمش را بیاورم میگفت:«خوب است که ادمی خوشقلب باشد؛ اما ایداجان، تو تماماً قلبی!
همش نگرانم که نکند بلایی سر تو بیاید و قلبت بشکند
انوقت خودت هم میشکنی و هزارتکه میشوی!
دخترجان، مواظب خودت باش، تو زیبایی و زیباییها را دوست داری، قلب تو قشنگ است و پول و چهره برایت اهمیت ندارد اما کمتر به کم قانع باش!
مرا ببخش که این را میگویم، نمیخواهم ناراحت شوی اما چون به کم قانعی و تا خِرخِره عشق میورزی، خسته کننده میشوی، اخرش هم میروند، میدانی؟ سیر شده اند! سیر!
شیرهی عشق تو را میمکند و میروند
انوقت روز به روز پژمرده میشوی
مگر چند سالت است که اینگونه خودت را پیر کردهای؟»
من ناراحت شدم و در دلم گفتم:«تعریف مرا میکند تا من را خام کند، بعد میخواهد با همه بد شوم تا تمام محبتم برای او باشد، حسادت میکند، مگر میشود ادمی با عشق هار شود؟ برو بابا!»
ای ایدایِ کوچک، فکرکردی با محبت خارها گل میشوند، ها؟
خب اشتباه کردی عزیز من!
اگر به عقب برمیگشتم و نسخهی جوانتر خودم را میدیدم
از چپ و راست به او سیلی میزدم تا به خودش بیاید
من این قضیه را به تو تعریف کردم و برخلاف انتظاری که داشتم
گفتی:«بله! راست میگوید، انقدر همهچیزت را به پای طرف نریز، زمین میخوری ها!»
باز هم گوش نکردم
ای وای از دست من!
بزرگترین دشمنم، خودم است!
راستی یادم باشد اگر نسخهی گذشتهی خودم را دیدم، گوشش را بکشم
به قول بابا حرف در سرم نمیرود و گوش شنوا ندارم
تو هم همین را گفتی
هم به تو، هم به بابا، قول میدهم خودم را اصلاح کنم
نمیدانم کِی، اما قولِ من قول است، خیالتان راحت!
خیلی چیزها باعث میشود تو را تحسین کنم، اما بیا بعضی از انها را برایت بازگو کنم
تو هیچوقت مرا سرزنش نکردی، حتی وقتی میدانستی لجباز و یکدندهام اما تنهایم نگذاشتی.
میدانی کدام حرفت راست بود؟ همان که گفتی:«میدانم دوستش داری ولی باور کن لیاقتت را ندارد، زمین میخوری، قلب قشنگت خرد میشود»
بار ها تاکید کردی که مواظب خودم باشم
من گوش نکردم و عشق کورم کرده بود
اخرش چه شد؟ او مرا ترک کرد و من زمین خوردم!
بله من پوست کلفت تر از این حرفها بودم که با رفتن او از پا در بیایم
خدا را شکر قلبم نشکست اما یک ترک بزرگ برداشت
از آن به بعد، مواظب بودم تا بلایی سرم نیاید، هنوز هم هستم
اینبار اگر بلایی سرم بیاید، کارم تمام است و قلبم میشکند، یک قلب شکسته هم به درد نمیخورَد
درست همان لحظه که منتظر بودم تو مرا طرد کنی، چیزی فراتر از انتظار رخ داد
تو پناهم دادی و گفتی:«اشکالی ندارد، از این به بعد مراقب خودت باش، گورِ پدرش!»
حواست به من بود و مواظبم بودی، حتی با اینکه ۹۸۸۱ کیلومتر با من فاصله داشتی!
بله، دوست صمیمی من در ایران زندگی نمیکند
او خیلی خیلی دور است اما در عین حال نزدیکترین ادمی است که دارم!
ما هشت ساعت و نیم اختلاف ساعت داریم و زیاد وقت نمیشود صحبت کنیم
او درگیر زندگی در غربت است
من درگیر کار و زندگیام برای رفتن!
اما برای یکدیگر وقت میگذاریم، حرف میزنیم، اگر مشکلی باشد حلش میکنیم، گاهی اوقات دلتنگیِمان را با تماس تصویری برطرف میکنیم، انقدر میخندیم که یادمان میرود ما در دورترین نقطهی جهان قرار داریم، شب من صبح او است و برعکس، اگر کابوس ببینم بیدار است و ارامم میکند، کمکم میکند، هوایم را دارد و من هم همینطور، به قدری که حتی اگر بگوید جانت را بده، میدهم!
کیانا جان، عزیزکم، خیالم راحت است که اگر یک قدم برای تو بردارم، تو صد قدم برایم برمیداری
میدانم جواب خوبیهایم را با بدی نمیدهی
خیلی وقت است که تو را میشناسم
راستش را بخواهی من دو بار طعم خیانت را چشیدهام
آن هم از دوست صمیمی!
اولین دوست صمیمیام دروغگو بود، دروغ هم یکنوع خیانت است، مگر نه؟
مرا دور میزد و حتی گاهی زیرابم را!
دروغ میگفت و انکار میکرد
من میفهمیدم اما به روی خودم نمیاوردم تا حرمت ها شکسته نشود، اخرش گفتم گور پدرت!
و دوستیمان را بهم زدم
دوستی که چه عرض کنم، مار در آستینم بود!
بار دوم با دختری در سال اخر راهنمایی اشنا شدم که امروز یعنی ۲۴ ابانِ ۱۴۰۰ او را در کتابخانه دیدم، داخل شد و مرا شناخت،ماسک داشت اما شناختمش، از دور گفت:«ایدا تویی؟» و من با بیمیلی تایید کردم، جلو امد و دستش را دراز کرد تا با من دست دهد،خدا مرا ببخشد که این را میگویم اما اگر کتابخانه خالی بود، چنان پا میشدم و به صورتش سیلی میزدم که دیگر نتواند از جایش بلند شود
دستم میلرزید و با او دست دادم که کل بدنم هم لرزید، چندشم شده بود، چطور توانست با من دست بدهد بعد از آنهمه بلایی که سرم آورد؟
قبلا همه چی خیلی خوب بود و فکرمیکردم او میتواند دوست خوبی باشد تا اینکه دوستِ جدیدی پیدا کرد و مرا فروخت!
میدانی؟ بیشتر وقتش را با دوست جدیدش که دو سال از خودمان کوچکتر بود و مثل بچهها رفتار میکرد، میگذراند، نمیدانم اسم آن دوست جدیدش چه بود
پریماه؟ فریماه؟ پریا؟ پریسا؟
یادم نمیاید، به هرحال لعنت به جفتشان
من هم تنها شده بودم و کتابخانهی مدرسه پناهم بود، آن موقع تو را میشناختم و همکلاسی زبان بودیم، اما زیاد صمیمی نبودیم، در حد سلام و علیک!
با خود خلوت کرده بودم و اشعار عاشقانه میخواندم که درب کتابخانه باز شد و تو با صورتیگشادهروی وارد شدی
من ترسیدم و بی اختیار گفتم زهرمار!
خندیدی و من هم خندیدم
گفتم:«ببخشید، نمیدانستم تویی!»
گفتی:« اشکالی ندارد، فلانی را ندیدی؟»
فلانی دوست صمیمیات بود، او هم به تو خیانت کرد، دردت را خوب میفهمم، نمیدانم چطور میتوانند انقدر حرامزاده باشند
داشتی میرفتی که ایستادی و گفتی:
-«راستی امروز به کلاس میروی؟»
+«اره، چطور؟»
-«میتوانی بیایی و باهم برویم؟»
+«حتما»
خانهیتان دو کوچه با ما فاصله داشت، نمیدانستم یک روز میروی و دوستصمیمیام میشوی
روز ها میگذشت و مهر جایش را به ابان داد
۹ ابان بود، سر کلاس نشسته بودیم و دلمشور میزد، یکجا بند نمیشدم و فقط دلم میخواست زنگ بخورد تا به کتابخانه برم
آن روز فهمیدم که تو میروی
و فهمیدم که دلشوره هایم بی دلیل نبودند
انقدر جوش اوردم که در آن سرما، بدون پالتو، پلههای حیاط را پایین امدم
روی نیمکت نشسته بودی و یک لباس بافتنی تنت بود
دستهایم یخ زده و مثل شیشه شکننده شده بودند، احساس میکردم اگر دستم را مشت کنم، میشکند.
گونههایم هم همینطور، از شدت سرما سرخ شده بود
من به سرما الرژی شدید دارم، حتی اگر تشدید پیدا کند میتواند باعث مرگ شود، مدت زیادی در سرما دوام نمیاورم
جلویت ایستادم و گفتم
+میری؟
-کجا؟
+محض رضای خدا…من میدونم داری میری کانادا!
چیزی نگفتی و سکوت کردی
+پس برای همین رفته بودی ترکیه…آره؟
-اوهوم
حواسم نبود که دستم یخ زده و در هوا تکانش دادم، دردم گرفت اما چون عصبانی بودم اهمیت ندادم
+تو باید به من میگفتی که میخوای بری
-برمیگردم نگران نباش…چرا صورتت قرمز شده؟
+به سرما الرژی دارم، بحثو عوض نکن، کِی میری؟
-۱۵ ابان
باورم نمیشد که شش روز به رفتنت مانده و من بیخبر بودم
دل کوچکم! همیشه راست میگوید، دلشورههایش به جاست!
شب رفتنت فرا رسید و ساعت دو شب پرواز داشتی، من از بیمارستان برمیگشتم و حالم خوب نبود
فهمیدم نه دلم طاقت نمیاورد، برگشتم و به سمت خانهیتان امدم
پدرت دم در بود و چمدانها را داخل ماشین میگذاشت
مرد خوبیست، چه غمی در چهرهاش بود وقتی میرفتی
قلبم سنگینی میکرد
صدایت کردم و به دم در امدی
خانهیتان شلوغ بود و داخل نیامدم
بغض خفهام کرده بود، میدانستی قرار است گریه کنم و مثل یک بادکنک بترکم
مرا به اغوش کشیدی و گفتی گریه نکن!
و این را در حالتی میگفتی که خودت گریه میکردی
درد داشتی و درمان بودی
امان از دست تو که انقدر ماهی
به سختی از تو دل کندم و خداحافظی کردیم
در راه برگشت به وطن و غربت فحش میدادم
انگار نه انگار که تازه از بیمارستان مرخص شده بودم، همهی دردم را یادم رفته بود و فقط به رفتنت فکر میکردم
دوستیمان از زمانی قوی شد که تو رفتی
آنگاه من فهمیدم که چقدر برایم عزیزی و دوستت دارم
تو به من یاد دادی عشق هنوز هم وجود دارد و اگر دو نفر یکدیگر را بخواهند، فاصله نمیتواند آنها را جدا کند
تو ثابت کردی کسی که بخواهد بماند، میماند
دوستیِ ما واقعی است!
وقتی دوستِواقعی وجود دارد، پس حتما عشق واقعی هم وجود دارد!
کیانای عزیزم، تاریخ تکرار میشود
اینبار تو نه، اما عزیزجانم میرود، قلبم را هم با خودش میبرد
امان از قلبِ دردسر ساز من، میبینی؟
رفت روی شانهی کسی نشست که میخواهد خیلی خیلی دور برود
اشکال ندارد، قلب من متعلق به اوست، بگذار با خودش بِبَرَد!
کیانای من، مهم نیست کجا باشی
مهم این است که در دورترین نقطهی ممکن
همواره کنار تو هستم و خواهم بود
-۲۴ ابان ۱۴۰۰
-بر اساس واقعیت
-ایدا مقدم