
در من میسوزی و جان داری
یک غزل و دو چَشم زیبا داری
به دل آمدی و از یاد نرفتی
به جفا آمدی و از دل نرفتی
سمتِ تو شده قِبلهی خانهام
نامِ تو شده بهانهی خندهام
با رفتنت غزلی در من آه کشید
سوزاندمَش و زندگی به پایان رسید
غم و غزل در هم آمیخته شد
مِی و پیمانه مرهم این قصه شد
پیمانه آوردم که بنوشمَش
غمم ز جرعههایش کم نشد!
-۲۹ اسفند ۱۴۰۰
-آیدا مقدم
-چیست این غزل که اینگونه خاکسترم میکند؟
مگر غمی جز عشق دلم را زنده میکند؟
من درگیر تو بودم که قلبم به فنا رفت
در من آتشی سر کشید و به سِزا رفت
نوشتمَش آنگونه که مهرَت به دل آمد
زمانه خندید و رنجَش به من آمد