بیست روز است که رفتهای
باورم نمیشود که زمان نمیایستد
هرجا میروم میبینمت
هنوز در قلبم زندهای
اکنون سختترین کار کشتن عشقی است که هنوز در قلبم جان دارد
دلم میخواهد قلبم را تکه پاره کنم
دلم میخواهد آتشی که به جانم زدی گر بگیرد و خاکسترم کند
تمام که نمیشوی، زیاد شو!
آنقدر زیاد شو که من تمام شوم…
راستی بعد از رفتنت
من و زندگی باز هم لج کردهایم
از چپ و راست سیلی میزند و میگویم همین؟ تمام زورت همین است؟
و بدتر میشود!
بگذار راحت تر بگویم
اگر زندگی دریا باشد، من شناگری ناشی ام
اگر آتش باشد، من از الکل و بنزین هم بدترم!
در حالت اول او را مرا غرق میکند؛ زور اب از کسی که شنا بلد نیست بیشتر است، مگر نه؟
یاد ماهی ها افتادم، این لعنتیها همیشه آنچیزی را داشتند که من میخواستم
“همسو شدن”
خیلی دست کم گرفته میشوند
نه تنها غرق نمیشوند، بلکه همسو شدن با موجها را هم بلدند.
اگر خلاف دریا شنا کنی، تو را به بیرون پرت میکند.
دریا انعطاف پذیر نیست اما دوستش دارم.
در حالت دوم، اگر اتش باشد و قرار باشد خاموشش کنم، بدتر میشود، پس ترجیح میدهم کاری به کارش نداشته باشم.
خلاصه هیچجوره کنار نمیآییم.
با نفرت یکدیگر را تحمل میکنیم و مرگ استقبال نمیکند.
گاهی اوقات نمیدانم با زندگی لج کردهام، یا خودم؟
به هر حال به ضرر من تمام میشود.
اکنون ۴:۱۱ بامداد است، خوابم نمیبرد وکمی مریض احوال هستم، یاد آنشبی افتادم که به شوخی گفتی:«میزنم خونت رو میریزمها!»
خندیدم و خندیدی، خندیدی و دردهایم را یادم رفت.
اما به فکر فرو رفتم، تنها کاری که تو با من نکرده بودی، ریختن خونم بود! بیا بزن عزیزِ من، دیگر چه کاری مانده که تو با من نکرده باشی؟
البته تبریک میگویم، این کار را هم کردی، تو رنج دادن مرا به حد اعلا رساندی!
چند لحظه بعد از آنکه تو رفتی، خون دماغ شدم، شانس آوردی نفرینت نکردم وگرنه زمین و زمان این دو قطره خون را از دماغت به بیرون میکشید!
آنشب
تو مرا خُرد میکردی و من
دعا میکردم آب در دلت تکان نخورَد
گاهی اوقات به من ثابت میشود
هیچکس اندازهی من تو را دوست ندارد!
•آیدا مقدم
•واقعی
•بامداد چهارشنبه ۲۰ بهمنِ ۱۴۰۰