اکنون که مینویسم ساعت دقیقا ۰۰:۰۰ است
نه دیروز است و نه فردا
مثل من که نمیدانم چه هستم، که هستم و چه میخواهم؟!
فقط میدانم خیلی دوستت دارم و اگر بروی، مرگ که نه اما پژمرده میشوم
کاش نروی،
میگویند شگون ندارد به مسافر بگویی نرو!
اما
میشود نروی؟
میشود برایم شعر بنویسی و بمانی؟
میشود من دلیل ماندنت باشم؟
یا حداقل دلیل برگشتنت؟
بمان و دلآرام من باش!
بعید میدانم انقدری خوشبخت باشم که برگردی و قسمتِ من باشی!
باران میبارد، چشمهایم کمی تار میبیند، خدا حواسش به من هست و من تو را ارزو میکنم
تویی که اخرش میخواهی خیلی خیلی دور بروی
باور کن عزیزجانم، هرجا بروی اسمان یک رنگ است
کجا میروی؟ فکرمیکنی با رفتن زندگی بهتر میشود؟
رفتن خوب نیست، بدم میاید، چه فعل باشد چه عمل
اصلا هر چه تو بگویی!
ولی باور کن نه!
قسم به آن تارِ مویِ فر ات، نه!
خوشحالی از درون ایجاد میشود،
بعد تو میخواهی بروی؟
بروی تا خوشحال باشی و همهچیز را از نو بسازی؟
انوقت دل من ویران شود و خانه خراب!
تو بساز، من هم شکستگیهایم را دوباره سرهم میکنم
چارهای نیست، نمیشود دست تو را گرفت تا نروی، آنوقت هواپیما پر میکشد و جا میمانی!
میدانی بعدش چه میشود؟ احتمالا عصبی شوی و سرم داد بزنی، من هم بغضم بترکد
اما نگران نباش، دستهای من سرد تر و بیجان تر از آن است که تو را از پروازت باز دارد، میبینی؟ من هیچوقت دستم به تو نمیرسید،اصلا دست من به هیچی نمیرسید، کوتاه تر از آن بود که تو را نگه دارد
من به دنبال تو میدوم
همهجا سفید و پرنور است
در میان سفیدی مطلق، در میان نورِ،
تو تنها کسی هستی که دیده میشود،
آفتاب نمیتواند تو را از من بگیرد، میتواند؟
قدم هایم را تندتر میکنم
تو نباید در این روز بروی
انوقت تا اخر عمر از افتاب متنفر میشوم
تو را به خدا نگذار این اتفاق بیفتد، نگذار من به آن روز ها برگردم و افتاب گریز شوم، بمان تا برایت چای بریزم، بمان تا قلبم ارام باشد که عزیزجانم اینجاست
فایدهای ندارد، من نمیتوانم تو را از رفتن باز دارم، پس برای چه میدوم؟…اهان…میدوم تا با تو خداحافظی کنم
اولین و اخرین دیدارمان یک جاست، فرودگاه.
من میدوم و تو چمدانت را برمیداری
افتاب صورتت را میبوسد، زمان سریع است و زندگی مرا دوست ندارد
لحظهی اخر به تو میرسم و دستت را میگیرم
وقت تنگ است و تو با نهایت غم سرت را برمیگردانی
انتظار نداشتی مرا ببینی و سکوت کردهای
دستت هنوز در دستم است
عینکت را صاف میکنی و میگویی: بروم دیگر، ها؟
بغض مرا خفه کرده و حرف نمیزنم
عجیب است، مرا درک میکنی و از احساساتم خبر داری، یادم نمیاید گفته باشم دوستت دارم، چطور میدانی؟
من همچنان ساکتم و تو ادامه میدهی: میدانم سخت است، برای منم همین است ولله…راستی دیدی آفتاب هنوز هم میتابد؟ روز قشنگیاست مگر نه؟…اصلا خدا را چه دیدی؟ شاید تو هم…
حرفت را قطع میکنم: من نمیایم!
متعجب میشوی اما چیزی نمیگویی
دستم را رها میکنی
عقب میروی و دور میشوی
برایت مهم نبود، جوابم را ندادی!
انقدر دور شدی که دیگر نه تو را دیدم نه پالتویِ سرمهای ات را
یادم امد تو را به اغوش نکشیدم،
یادم امد گونهات را نبوسیدم و نگفتم که چهقدر دوستت دارم
سراسیمه به دنبالت میدوم اما دیر شده است
هواپیما پر کشید و من همان لحظه از خواب پریدم.
قلبم چنان میتپید که صدایش شنیده میشد
نفسهایم نامنظم شده بود و میترسیدم هنوز هم خواب باشم
گوشهایم را تیز کردم تا صدای عقربههای ساعت را بشنوم، میگویند در عالم خواب صدای ساعت شنیده نمیشود، خدا را شکر!
بیزارم از زمین و زمان که میخواهد تو را از من بگیرد
اخرش قلبم طاقت نیاورد و اشک هایم ریخت.
چکه کرد روی قلبم
دلم برای خودم میسوزد که تو را از دست میدهم و قلبم را تا آن سر دنیا با خودت میبری
میبینی؟
این منم که عزیزجانش میرود
این تویی که عزیزجانمی و میروی
ساعت را چک میکنم، بامداد است
یکی از شعرهایت را برایم فرستادهای، خوشحال میشوم!
پنجره را باز میکنم و هوای خنک در موهایم میپیچد
قطرههای سرد باران گونههایم را میبوسد
لبخند میزنم
به جهنم که افتاب مرا نمیبوسد، باران مرا دوست دارد!

-مثلا غیر واقعی!
-آبانِ ۱۴۰۰