«قول بده شعرهایم را میخوانی، آن ها را برای تو نوشتهام، زندگی خوبی نداشتم اما از این قسمتش مطمئن بودم که من واقعا تو را دوست داشتم.»
بخش پایانی تئاتر بود، اولین تئاتر زندگی ام، که لحظه به لحظهی آن، تا ابد روی قلبم حک میشود. مگر میشود آدمی اولین بار را فراموش کند؟
تجربهی تلخ و شیرینی بود،
چقدر جلوی خودم را گرفته بودم تا اشک هایم نریزد
چقدر جلوی خودم را گرفته بودم تا متلاشی نشوم
خدا را شکر، خدا را شکر که در آن شب بارانی سر پا بودم، میخندیدم و میگفتم همهچی خوب است.
اما دروغ گناه نیست اگر میخواهی حال دیگران خوب باشد.
هرچند دروغ به خود بزرگترین دروغ است، اما اهمیتی ندارد، من باورم شده بود که خوبم.
تنها یک مشکل وجود داشت، آن هم درد بود.
به دردی که نمیدانم چیست، فقط مرگ جواب میدهد.
خوشبختانه در این زندگی نکبت بار، هنوز هم میشد لبخند زد
سرم را روی شانهی آیدا گذاشته بودم تا دلنگرانیهایم کمتر شود، تلاش هایش برای خنداندنم قابل تحسین بود، اصلا قلبم را تسکین میداد، در همان حوالیها آمدی و سری به من زدی، آنقدر کار روی سرت ریخته بود که دلم میخواست کمکت کنم اما نمیشد، نمیدانم شاید هم میشد و نمیدانستم.
میگفتی پتو بیاورم؟ سردت است؟ لباسم را بدهم؟
نمیدانم جدی بودی یا تعارف میکردی، دروغ و حقیقتش مهم نیست، حس خوبی القا میکردی.
بیا صادق باشیم من هرگز این را نگفتم اما اینجا مینویسم، چقدر برایم عزیزی، چقدر خوشبختم که تو را دارم، چقدر میتوانی خوب باشی که توصیفت حتی با کلمهها هم سخت باشد؟
ها عزیزم من نمیدانم، خودت بگو!
بعد از آنکه خیالت راحت شد رفتی.
تو حواست نبود اما من خوب به تو و آیدا نگاه کردم، آنقدر عمیق که میتوانستم قلبقشنگتان را احساس کنم.
اگر بگویم گریه نکردم، دروغ گفتهام، اما اگر هم بگویم گریه کردم، اغراق کردهام.
پس فقط میگویم چند قطره اشکی از این چشمان خسته چکید، اما از غم نبود، احساساتم بود که چکه میکرد، خوشحال بودم که چنین انسانهای قشنگی به زندگیِ بیافتاب و خاکستریِ من
رنگ میبخشند.
فقط یک تئاتر نبود، بخشی از زندگیام بود. بخشی مهم که برایش دست به قلم شدهام.
خوب یادم هست که در آخر گفتی وقتی رسیدی خبرم کن؛ میخواستم لپهایت را بکشم و بگویم چرا انقدر ماهی؟
اما خجالتی تر از این حرفها بودم.
بعد میگویی چرا همه میخواستند کنار من بشینند!
فکرکنم جوابش را با خواندن این متن گرفته باشی، مگر نه دوستِ من؟
عمیقا خوشحال بودم که چنین انسانهایی مثل تو و آیدا در کنار مناند، اصلا آدم به خودش مغرور میشود که همچین دوستانی دارد
من هیچگاه بخاطر چهره، پول، جایگاه، نقاش یا نویسنده بودنم مغرور نبودهام، اصلا انقدر خاکی بودم که به شوخی میگفتند آسفالت میشوی ها! بعد هم میخندیدیم.
ولی نسبت به دوستانم، مغرورم و میبالم که شماها را دارم
بگذار همینجا بگویم تا بدانی شدیدا تنفر دارم که بار غمت را تنهایی به دوش بکشی، در هرجا و هر لحظه که بخواهی من کنار تو هستم.
بگذار من از همان رفیقهایی شوم که میتوانی رویش حساب باز کنی، قول میدهم، هرچند خودم شکستهام و نصفه نیمهام؛ اما قول من قول استها!
آنشب با آنکه خوشحال بودم اما جای خالیاش تا صبح حس میشد، انقدر اذیتم کرد که از چشمهایم افتاده بود ولی همچنان در قلبم جای داشت، جایی که با رفتنش درد میکرد و اگر برنگردد، این قلب، دیگر قلب نمیشود!
خوب یادم هست که آسمان گریست، میدانی که او همان آسمان بود و من دوستش داشتم.
شاید خدا صدایم را بشنود اما کاش یکی از مردم شهر برایم دعا کند
جای خالیاش بدجوری در قلبم درد میکند.
•آیدا مقدم
•تئاتر اسرار کوهپایه
•از ۱۱ تا ۱۳ دی ماه ۱۴۰۰
•واقعی