۱۳ بهمن
سیاه ترین صفحهی زندگیام
صفحهای که رد جوهرش، صفحات دیگر را هم خراب کرد. صفحهای که مقدمهی رفتنت بود
مقدمهی آن شب…همان شبی که تصادف کردی و یک هفته بعد برای همیشه تنهایمان گذاشتی
نظریه زمان…نظریهای که میگوید گذشته مثل مکانی است که ترک کردیم اما همچنان وجود دارد و اتفاقهایش تکرار میشود
یک سال پیش، همین موقع تصادف میکنی
یک هفته در بیمارستان بستری میشوی
فایده ندارد، بهوش نمیآیی
دکترها جوابت میکند
همهچی تمام میشود
بعد از مرگت، هیچ حرفی نمیماند
هیچ صدایی شنیده نمیشود
هیچ اشکی نمیریزد
زمان متوقف میشود، جوهر زندگی روی کاغذهای سفید چکه میکند، بغض با زانو گلویش را فشار میدهد و آیدا همچنان جان نمیدهد.
«بسه دیگه آیدا حرف بزن.»
حرفی است که اطرافیان به او میگویند.
نمیدانند حرفی نمانده که بزند
در میان آنهمه سر و صدا، صدای تو را شنیدم که میگفتی: قوی تر از این حرفهایی، به خودت بیا.
البته تو مرده بودی…من تَوَهُم زده بودم و صدایت را میشنیدم، گوشهایم به نبودنت عادت نکرده بود
چه توهم شیرینی بودی، کاش مثل یک سراب ظاهر میشدی تا ببینمت، تا بگویم چقدر دل تنگم، تا بگویم بعد از رفتنت خواب نهنگهایآبی را دیدهام
این تنها خوابی است که بعد از رفتنت میبینم
غمهای لاجوردی
اقیانوس سرمهای
نهنگهای آبی
و دختری که هزار بار بعد از رفتنت غرق میشود.
بگو ببینم، بعد از مرگ، برادرم را دیدی؟
من که هیچوقت او را ندیدم
او را هم از دست دادیم
کاش حداقل تو را از دست نمیدادیم
فکرنمیکنم تقصیر مرگ باشد، زندگی تو را از ما گرفت، یک جان که چه عرض کنم، دو جان را گرفت.
یکسال میگذرد
زمان تکرار میشود
جوهرِ زندگی روی کاغذهای سفید چکه میکند
نهنگهایآبی خودکشی میکنند
صدایی شنیده نمیشود
اتاق غرق در سکوت است…
•آیدا مقدم
•واقعی
•چهارشنبه ۱۳ بهمن ماهِ ۱۴۰۰