«تضرع میکرد از شب پیش
درد عشق مانده بود بر پیکرش»
نقطه، اخرین حرکتش بود، قلم را رها کرد، کلمات دیگر خفه شده بودند، مثل خودش…در دریایی از غم.
خاطراتش درد میکرد، اشکهایش کم آورده بودند، لبخندش جور غمش را میکشید…
و در همان حوالی، شاید کمی دورتر از غم، در گوشهکنار عشق، در خلوت خیال، شاید همان اولین بار، لبخند زد…
به دور از غم خندید؟ باز هم خندید!
هنرِ لبخندت بود عزیزم.
پندار خندهات چه کرد با دلش که چنین خندید و گونهسرخ کرد؟
سرخی رخسارش هنر بهارت بود
آری…در خیالش بهارش بودی
بگویم؟
بهارمان میشوی؟! ما از زمستان گریز داریم.
• آیدا مقدم
• یکشنبه، ۲۹ خرداد ۱۴۰۱