
اگر کسی را در اطرافتان دارید که مینویسد
حواستان به او باشد
فرقی ندارد که نوشتههایش شاد باشند یا غمگین
این غمِ توصیفنکردن است که انسان را به نوشتن وا میدارد.
نمیدانم چه میشود که گاهی کلمات هم در قبال یک نویسنده کم میآورند.
نویسندگان و شاعران افکار شاد ندارند!
اگر داشتند دلنوازانه نمینوشتند؛
این غم است که روح را به پرواز در میآورد.
غم میماند، غم شعر و آهنگ میشود، غم است که دل را مینوازد.
شادی همچون مستیِ شراب زود گذر است.