دیگر همه میدانند منظورم از “دریا” همان زندگیِ زهرماری است
امیدوارم دریا نشنود و فردا روزی غرقمان نکند، حوصله‌ی دست و پا زدن نداریم!
دیشب صدای دریا تا بامداد در گوشم بود، صدای ساعت هم همراهی‌اش میکرد! میبینی؟ مرا گیر اورده‌اند تا غرقم کنند…دریا و تلاطم‌هایش، زمان و گذشتنش‌هایش!
دیشب نخوابیدم، نه که تقصیر تو باشد، تو دیگر مردی، خودم کشتمت!
یک قاب عکس فاقد اهمیت، در گوشه‌ی اتاقم…
اتاقی که نمیدانم کوچک‌تر شده یا غم‌های من بزرگ‌تر!
هرچقدر هم بزرگ‌تر شود، دیگر اهمیتی ندارد، یادم رفته بود من تنهایی رنج کشیدن را خوب بلدم.
تو دیشب مردی، نمیدانم شاید هم من مردم
صبح شد؛ موهایم را بافتم
خندیدم و رفتم پی زندگی!
