مهر ماه بود
شهریور به سر رسید و تمام شد
خوشحال از اینکه بار سنگینش رفت و پاییز امد
بعد از گذشت یکسال، اندکی اتفاقهای خوب افتاد و گرد و غبار گوشهی دلم تمیز شد
خاطره ها همچنان درد میکنند اما حالشان بهتر است
اخیرا به گذشته برگشتم و برای همیشه خداحافظی کردم!
به یکباره خداحافظی کردن بهتر از هزار بار به عقب برگشتن است!
هرچند خداحافظی بد است، مخصوصا اگر برای اخرین بار باشد، اما چه میتوان کرد، باید بین بد و بدتر، بد را انتخاب میکردم
بگذریم، بعدا سر این موضوع بحث خواهم کرد، فعلا روی صحبتم با توست، تویی که بیهوا رفتی!
در تمام مسیر به تو فکرمیکردم، نور زرد و قرمز چراغ ها، ترافیک سنگین و هوای پاییزی، رهایی از غم شهریور ماه و غروب غم انگیزی که با من حرف میزد، چیزی ته دلم میلرزید و مطمعنم ترس از آینده بود
امکان ندارد یک اتفاق خوب بیفتد و زندگی زهرمارت نکند!
من این ارامش قبل از طوفان را خوب میشناسم!
کافیاست کمی اوضاع رو به راه شود، آنوقت تمام کائنات دست به دست هم میدهند تا آن را از دماغت به بیرون بکشند!
لعنتیهای کلیشهای! تا ابد میخواهند به ما درس زندگی دهند
اقا جان؛ نمیخواهم!
نمیخواهم بزرگ و عاقل و با تجربه شوم
خواهشا دست از سر منِ حقیر بردار، به خدا که جای هیچکدامتان را تنگ نکردهام!
چرا مرا با گرفتن کسانی که دوستشان دارم امتحان میکنید؟
مگر یک ادم چقدر طاقت دارد؟
میدانی انشب چه کشیدم؟
مطمعنم نمیدانی!
اما شاید برادرت بداند، او هم از میان رفته، غمبدی است، مگر نه؟ این همان غمی بود که میگفتم نصیب من و تو شده، غمِ مرگ!
اما بیا نگران نباشیم!
آنها پیش خدا هستند و جایشان خوب است.
راستی، کمی به خودت بیا! هرچه باشد خدا و برادرت دیدهاند که آنشب چه کشیدم، کاش به خوابت بیاید و بگوید که بیشتر مراقب من باشی!
البته این جمله برای تو کافی نیست، باید بیاید و چندتا سیلی محکم به صورتت بزند تا دست از کور بودن برداری!
طوری رفتار میکنی که انگار ندیدی چقدر نگرانَت شدم
تو نمیدانی، اما من خوب یادم هست که آنشب چهشد!
من رسیدم؛ اما دیر!
من دیر رسیدم و تو رفته بودی، عجیب است که زندگیام مثل خودم بِهَمریخته، در حدی که هیچوقت به اخرین خداحافظی نمیرسم و نخواهم رسید
اما هنوز یک راه داشتم، آن هم «نوشتن» بود!
دو دل بودم، نکند قسمت این بود که دیر برسم؟
قلم را روی میز گذاشتم
یعنی بگذارم بدون خداحافظی برود؟
قلم را به دست گرفتم
اگر بفهمد دوستش دارم چی؟
مکث کردم، قلم را روی میز نگذاشتم، میان مانده بود!
قلم را نجات دادم و زیر لب گفتم:
«بفهمد، به جهنم!
مگر فهمیدن و نفهمیدنش به حال من فرقی دارد؟
او تظاهر به کور بودن خواهد کرد و من تظاهر میکنم که دوستش ندارم
اخر مشتی خاک از من میماند و دلم نمیخواهد با حسرت تبدیل به خاک شده باشم!»
موقع نوشتن به تو، قلم در دستانم میلرزید اما وقتی به یاد اوردم که چقدر دوستت دارم، نوشتم!
بنویس! بنویس که اخر همین نوشتن نجاتت میدهد
فقط ای کاش از همان اول به خدا میگفتم که اخر این داستان را خوب بنویسد، ای قربان دستت این یکی را خوب بنویس!
این دنیایت همه چیز را از من گرفت
اما محبوبم را نگیر!
او عزیزِ جان من است و هرگز کسی مثل او پیدا نخواهد شد
شاید کسی پیدا شود که در کنارش ارامش داشته باشم
اما قلب من همچنان روی شانهی اوست
او با ارزش ترین چیزی است که من دارم
حتی اگر همه چیزش را از دست بدهد!
به طوری که فقط چند استخوان از او باقی بماند باز هم میگویم «اوه خدای من، من این استخوانها را دوست دارم!»
البته استخوان که سهل است
حتی اگر هم از روی زمین محو شوی، یا نمیدانم، مثلا اتفاقاتی در گذشته رخ دهد که تو هرگز به دنیا نیایی، همچنان میگویم
«من این «هیچی» را دوست دارم، یک زمانی عزیزِجانم بود!»
خندهام گرفت، امیدوارم هیچوقت این متن را نخوانی!
هیچکس دوست ندارد تبدیل به «استخوان» یا «هیچی» شود!
آنشب، به تو نوشتم و پاسخم را دادی
مهمان نوازیات دلنشین بود، همیشه مهربان بودی!
انقدر غرق حرف زدن شدیم که بحث اصلی را یادمان رفت، اخرش هم خداحافظی نکردیم!
ته دلم روشن است، شاید حکمت خدا این بود؛
با همه خداحافظی کنی، جز من!
من دیر برسم و تو بروی
من بنویسم و تو جواب دهی
من یادم برود و تو بگویی خدا را چه دیدی، شاید
تو هم آمدی!
خدا را شکر فعلا جدایی در طالعِ ما نیست
سفرت به خیر و سرت سلامت.
یادت باشد که دوستت دارم و اگر قسمتِمن باشی، روزی به من باز خواهی گشت
جهان جای دوری نمیرود، ما همینجاییم!
-آیدا مقدم
۹ مهر ماهِ سالِ ۱۴۰۰