عزیزم
دیگر چشمم اب نمیخورد که تو برگردی
باید رهایت کنم، باید امیدِ قلبم را بکشم و عشقَت را روی طاقچهی دل بگذارم تا سالها خاک بخورَد، ما عجیب وفادار ماندهایم به تو
تویی که میگفتی گداییمحبت است، مو فرفری جان!
کاش میتوانستم موهایت را ببویم و صورت ماهت را ببوسم
یا تو را به اغوش بکشم و خداحافظی کنم
افسوس که حتی خداحافظی هم سهم من نیست
کاش میدانستی تویی که مرا ترک کرده ای، یک تو نیستی که میروی، جان و جهانم را میبری
جای خالی ات تا ابد در قلبم درد میکند، چه میشود کرد، درد دوریت هم قشنگ است.
کاش قافلهی دنیا صبر را به دلم گره بزند، مگر یک عاشق چقدر طاقت دارد؟
• آیدا مقدم
• نامههای آیدا به او / قلبی که برایت میتپید
• واقعی
• ۲۲دی ماه ۱۴۰۰