تب عشق

شبی در بستر بیماری

میسوخت دلداده‌یِ پریشانی

طبیب را اوردند مردم شهر

عاشق میسوخت در خَلوَتِ شب

چو آمد و دستی کشید بر سرش

ترسید و نماند رنگ بر لبش

گفت تا صبح میرود جان ز تنش

عاشق مسکین را نبود مرهمش؟

آن دلداده‌ی پریشان بودم من

آن تب کرده تا جان بودم من

چو بسوختم در تب و تاب عشق

دلدار خواب بود و ندانست درد عشق

گفتم طبیب درمان عشق چه دانی؟

تب کرده‌ام ز دوریِ یاری

گفت به صبح میرود جانت ز تن

چو معشوق میرود غریبی در وطن؟

ارام باش بسی درمانت دهم

چو دلدار نیامد نخواهی جان به تن؟

طبیب درمان ندارد تب عشق

به سر آمده جان ز این عشق

در اخر به سر امد جان ز تن

به خون امد قلبش ز درد

خورشید بکرد آن دم طلوع

به یاد اورد غمِ بکر غروب

عاشق بسوخت و دلدار ندانست

دلداده‌ی مسکین دلتنگِ یارِش

یا رب تو دانی سوزِ جانم را

تو درمان ده گر میدهی یارم را

-

وقتی تب میکنی ولی شاعری:)

• آیدا مقدم

•۱۲ آذر ۱۴۰۰