شبها صدای شیشهخردهها را میشنوم، برای همین است که هِی اینپهلو و آنپهلو میشوم، صدای قلبم است عزیزم، صدای قلبم است!
بعد از رفتن تو اینگونه شد
نه ببخشید، اصلاح میکنم
تو اینگونهش کردی!
آنقدر خراب شده که نمیتوانم به آن دست بزنم؛ ویرانه میشود!
از هیچکجای جهان خبر ندارم، جان و جهانم رفته است!
حرفی نمیزنم، یعنی حرفی نمانده که بزنم.
بعد رفتن تو ساکت شدهام، زندگی ساکت شده است و کلمهها هم ساکت شدهاند.
مات و مبهوت همدیگر را نگاه میکنیم، منتظرم تا ببینم حرکت بعدیاش چه خواهد بود
زندگی بیرحم است، زندگی شیشهخردهای داخل کفش است!
با وجود اینها
من آنقدر تو را دوست داشتم که بعید میدانم بعد از رفتنت چیزی از من بماند
اگر هم بماند، مشتی خاک است که غریبانه تو را دوست دارد.
•آیدا مقدم
•واقعی
•۲۶ بهمن ۱۴۰۰
~
دلم گرفته، حس میکنم دیگه نوشتن هم نمیتونه کمکم کنه
رویای من از بچگی شاعر شدن بود؛ فکرمیکردم شعر نجاتم میده…