فاصلهیمان کم بود، تقریبا هر دو تحت فشار بودیم
تو را نمیدانم، اما من تا به حال اینهمه احساس آزادی نکرده بودم.
دوست داشتم زمان بایستد، دوست داشتم همانجا بمانیم.
موهایم در باد میپیچید، میترسیدم جلوی دیدت را بگیرد، دیگر نمیدانستم «زندگی» بیش از این هم معنایی دارد یا نه؟
تا ابد در این «شکاف» و «تضاد» گیر میکنم
کدام خانهی اشرافی و مرمری، حس زندگی را به من بخشید جز آن کوچههای تنگِ قدیمی؟
کدام عطر گرانم بوی خوش روزهای کودکیام را میدهد؟
چه میزان پول بتواند روح از دست رفته را بازگرداند؟
تا چه حد دور شدن از «خانه و وطن» میتواند احساس اُنس دهد؟
کجا بروم؟
به کجا اگر بِدَوَم به تو رِسَم؟
حرفهایمان سر و ته ندارد، از «مشغلههای کاری» میرسیم به این «طعم تلخ و زهرماری بادام زمینی»
تو که کم نمیاوری، ادامه میدهی، میخندی.
یکی خودت، یکی من
میخواهم بگویم بس است دیگر نمیخواهم
قطره اشکی از گوشهی چشمانم با دستهای باد پاک میشود
دلم برای خودم تنگ شده است
کدام باشم؟ به کجا از اشرافیبودن فرار کنم و به خودِ بی غربتم باز گردم؟
برمیگردی تا چیزی بگویی
من از قبل به شانهات تکیه داده بودم
فاصلهیمان اندازهی یک نفس کشیدن شده
افکارم ناتمام میمانند
حال فقط به تو نگاه کردهام
مرز باریکی بینمان هست
تو هم بیشتر از همیشه ساکتی
تو هستی
من
و مرز
هیچ لمسی نیست
و من نمیدانستم با “نگاه” هم میشود کسی را بوسید.
-بادام زمینیهای زهرماری
-۱۸ مرداد
@WovenDream