پلتفرمی که امروزه روی گوشی همهی ما هست و ساعات زیادی از میلیونها زندگی را به خود اختصاص میدهد.
اینستاگرام برای هرکس تجربه خاص و متفاوتی است، بعضی از آن درآمد زایی میکنند، بعضی دیگر برای تفریح و اوقات فراغت یا فرار از زندگی واقعی به آن پناه میاوردند.
در این بین بعضی افراد را میبینم و ارزو میکنم ای کاش نمیدیدم!
پلتفرمی که تریبون شده برای هر آدمی که فکرمیکند یا علمش را دارد، یا واقعا روانشناس است که صحبت کند.
در ابتدا فضای مجازی، صرفا فضای مجازی بود
واقعیت را درگیر نمیکرد
اما اکنون اوضاع کمی متفاوت است
هر ترندی که به اسم «شوخی» یا «وایرال» «تجربه شخصی» «راه درمان» منتشر میشود، دست به دست شده و اخر در زندگی واقعی، بین حرفها و بین ادم های واقعی ظاهر میشود.
اولین مورد که توجه مرا جلب کرد، همین «شوخیهای جنسیتی» بود
عنوانهای متفاوتی هم داشت
از جمله:
پسرا وقتی…
دخترا وقتی…
دختره پول پرسته…
پسره تنها داراییش…
دختره تورو برای ماشینت میخواد…
پسرا وقتی یه دختر خوشگل…
موتور سواری دخترا…
اشپزی پسرا…
پسری که اشپزی میکنه…
دختری که کار میکنه…
وقتی دختره خنگه…
وقتی پسره قد کوتاهه ولی جذابه…
همهی این ها از یک شوخی ساده، تبدیل شد به روزمرگی، تبدیل شد به روتین، تبدیل شد به حرفهای عادی بین هر مکالمه و برای هر شخصی باور سازی و عقیده سازی ذهنی درست کرد.
باورهایی که پایه و اساس ندارند، عقیدههایی که اول یک شوخی ساده بودند و سپس تبدیل به افکار اکثریت جامعه شدند.
نتیجه این شوخیها و ترندها، جنگهای جنسیتی بود.
اختلاف بین دو جنس زن و مرد، که هرگز رقیب یا دشمن هم نبودند، بلکه از ابتدای خلقت مکمل هم بودند!
ترندهای بدتر از جنگهای جنسیتی، درمانهای خانگی بودند!
درمان با زردچوبه
درمان سردرد با کوفت
درمان پادرد با زهرمار!
اخر به کدامین علم؟ به کدامین دانش؟
هنوز که هنوزه برای یک جملهی ساده بین دوستان و اطرافیانم میجنگم، نه برای آنکه ثابت کنم اشتباه میکنند؛ بلکه بفهمانم هرچیزی را باور نکنند، آنهم در دنیایی که تکنولوژی در دسترس همهی ما هست و با یک سرچ ساده میتوان فهمید فلان مطلب حقیقت دارد یا نه.
تنها کاری که از من بر میامد، همین نوشتن بود، تا شاید یک یا دو نفر بخوانند و بدانند، هرچیزی را ساده نباید باور!