اسمان کوچولوی من
یازده روز است که رفتهای
رفتنت را باور نمیکنم
تو نباید در ان شب
در میام غمهای لاجوردی رهایم میکردی
من به اندازهی کافی دلتنگ بودم
دیگر دلم طاقت نداشت آنگونه بروی
چه توهینها کردی، چه حرفها زدی، چه قضاوتها کردی و من فهمیدم تو با تمام وجودت از من نفرت داری.
عزیزم، مگر من چه کار کرده بودم؟
جز ان بود که همیشه فکر قلبت را کردم؟
آه خدای من…فقط برای یکچیز اشک ریختم آن هم او بود.
فقط برای یکچیز عذاب کشیدم و آن رفتنش بود.
خدای مهربانم.
خلقش کردی تا دل مرا بشکند؟
خداجانم، مگر من چقدر طاقت دارم؟
بیپناه شدهام، رانده شده ام.
تو که به زمین نمیآیی تا بغلم کنی
زمینیهایت هم از من متنفر اند.
مرا پیش خودت ببر، زمین برای من جایی ندارد.
خدا جانم قلبم درد میکند.
خدای مهربانم روحم تیر میکشد و جانم داغ شده است.
سوز رفتنش اتش به جانم زده
خدای خوبم این قلب دیگر قلب نمیشود.
خدا جانم مرا ببخش، این بندهات نا شکر نیست فقط اشک میریزد.
امروز از صبح اشک ریختهام
همین الان که مینویسم اشکهایم در حال ریختن است.
راستی اگر اشکها میتوانستند حرف بزنند چه میگفتند؟
حتما درد و دل هایشان زیاد است، اگر میتوانستند حرف بزنند هیچگاه سنگینی نمیکردند و سر نمیخوردند.
خدا جانم دلگیرم
دلگیرم از او…که حرفهایش مرا در هم کوبید
دلگیرم از تو…که حرفهایش را شنیدی
دلگیرم از خودم…که سکوت کردم و صدای شکستن خودم را شنیدم
خدا جان قلبم شرحهشرحه شده
خودش را که گرفتی، مهرش را نگیر!
بگذار مهرش گوشهی دلم بماند
الهی بشکند دست بندهای که بخواهد به مِهرش دست بزند
خدا جانم من طاقت این عشق پاک را ندارم
قلب من هزارتکه شده و هر تکه نزد او گمشده.
خدا جانم عشقی که به من دادی آسمانی است، من زمینی بودم، دلدار زمینی بود. ظرفیت عشق به جهان نبود.
خدا جانم
خدای خوبم
هیچی از روح و قلبم نمانده
همهاش از چشمانم چکیده.
• آیدا مقدم
•واقعی
•۵ بهمن ۱۴۰۰
•خدا خواهد شنید/نامههای مخلوق به خالق