دکتر اندرو استیونسون نویسنده کتاب "روانشناسی سفر" معتقد است ما با انگیزههای یکسانی سفر نمیکنیم. براساس پژوهشهای روانشناسی معمولا دو نوع خوشبختی متمایزدر بین ما انسانها رواج دارد: خوشبختی هدونیک (Hedonic) و خوشبختی یودایمونیک (Eudaimonic).

رویکرد هدونیک بر لذت، آسایش و تجربه احساسات خوشایند متمرکز است. فردی که با این ذهنیت برنامه سفر میچیند به دنبال استراحت، تفریح، غذاهای خوشمزه، مناظر زیبا و رهایی از فشارهای روزمره است. برای او تعطیلات ساحلی آرام و اقامت در هتلی لاکچری میتواند تجربهای ایدهآل باشد. هدف این نوع سفر افزایش لذت و کاهش تنش است.
اما ذهنیت فرد یودایمونیک داستان متفاوتی دارد. در نگاه او سفر ابزاری برای رشد شخصی، خودشناسی و گسترش جهانبینی است. فرد معناجو معمولاً جذب تجربههایی میشود که او را از منطقه امنش بیرون میکشند، مانند یادگیری زبان جدید، زندگی در فرهنگی متفاوت، سفر انفرادی، مواجهه با چالشهای غیرمنتظره یا حتی گم شدن در خیابانهای یک شهر ناآشنا. برای چنین فردی ارزش سفر فقط در خوش گذشتن نیست بلکه در دگرگونی است.

به همین دلیل دو نفر ممکن است به مقصدی یکسان سفر کنند اما تجربههای کاملا متفاوتی داشته باشند. یک نفر بیشتر وقت خود را کنار استخر هتل سپری میکند و دیگری ساعتها در کوچهپسکوچههای شهر قدم میزند و با مردم محلی گفتوگو میکند.
این دو رویکرد برتری خاصی نسبت به یکدیگر ندارند، آنها فقط پاسخهایی متفاوت به نیازهای متفاوت انسانی هستند. با این حال پژوهشها نشان میدهند آثار روانی سفرهای معناجویانه معمولا ماندگارتر است. لذت ناشی از یک سفر هدونیک ممکن است چند هفته پس از بازگشت محو شود. اما تجربههایی که به رشد شخصی، افزایش اعتمادبهنفس یا تغییر نگرش منجر میشوند گاهی تا سالها بر زندگی فرد اثر میگذارند.
شاید به همین دلیل است که بسیاری از مسافران باتجربه پس از مدتی میکوشند بجای دیدن مکانهای بیشتر، جهان را عمیقتر تجربه کنند. در این مرحله سفر به چیزی بیش از یک تفریح به ابزاری برای شناخت خود و فهم بهتر جهان تبدیل میشود.