
وقت هایی هم هست در این دنیا که دلت می خواهد جایی باشی که دوست داری ولی به هر دلیل قابل قبول و غیرقابل قبول نمی توانی آنجا باشی. آنموقع هست که دریا به داد دلت می رسد. بوی شرجی اش تو را از فاصله دور صدا می کند. صدای مرغ های دریایی تو را می برد به پابوس ساحل شنی اش. وقتی رسیدی میبینی بهترین جایی هستی که باید باشی. اصلا حدیث داریم که دریای نطلبیده مراد است :))
من نمیدانم اگر دریا نبود چه چیزی و یا چه کسی قرار بود جواب دلتنگی های ما را بدهد. (این نوع دلتنگی مخصوص ساحل نشینان است ؛)
دریا به وسعتش پذیرای دلتنگی های ماست. هر موجی که به ساحل می رسد زمزمه دریا را با خود می آورد که در گوش من می گوید: بیا و دلتنگی هایت را به من بسپار . من از تو میگیرم و در خودم میریزم. تو فقط خوب باش. (مکالمه دریا با ساحل نشینانِ دلتنگ)
دریاست دیگر.
و من چقدر خوشبختم از داشتنش...