
در این روزهای قرنطینه گی اغلب اوقات خودم را در خانه ای تصور می کنم که فقط مال من است. خودم هستم و تنهایی زیبایی که از آن لذت می برم. نمی دانم در کجای این دنیا قرار دارد. شاید کشوری دیگر باشد و یا نه فقط در شهر دیگری در ایران هست. همین بس که می دانم آن جا قرارگاه من است. آنجا آرام گرفته ام و دریای دلم دیگر طوفانی نیست. موج های آرامی به ساحل بوسه میزنند و باز بر می گردند به دامان سبز و آبی دریا.
بگذارید کمی از حال و هوای آشیانه ام برایتان بگویم. خانه ی من جایی است که با آجرهای قدیمی که به رنگ سرخ هستند. حیاط کوچکی دارم که در وسط آن یک حوض کوچک خودنمایی میکند. حوضک من رنگ و رو رفته بود، دیواره ای کهنه اش را به رنگ آبی آسمان مهمان کردم. وقتی آن را پر از آب کردم صدای خنک شدن دیواره هایش را شنیدم که از سر شوق ترق و ترق صدا کردند. تنگ ماهی عید پارسال را در حوض خالی میکنم و ماهی ها رقص کنان به این طرف و آن طرف حوض مراسم باشکوهی را برگزار می کنند. یک میز و صندلی کوچک لهستانی را گذاشته ام زیر درخت خرمالو. یک جعبه کوچک که یادگار سالهای دور است روی میز گذاشته ام. پر است از توت خشک. مادرم همیشه میگفت چایت را با توت خشک بخور.
بیاید با هم به آشپزخانه برویم. می خواهم چای دم کنم. کتری را از قبل گذاشته ام. صدای قل قلش گوش فلک را کر کرده است. مادرم می گفت اگر وارد خانه ای شدی و صدای قل قل کتری را شنیدی، بدان که در آن خانه زندگی جاریست.
آری، اینجا زندگی جاری است.
چای م را بر میدارم و به همراه تنهایی باشکوهی که این روزها نصییبم شده است به زیر درخت خرمالو می رویم و یک دل سیر آرام می گیرم.