عزیزی می گفت وقتی خدا ناغافل چیزی را به دلت می اندازد، حتما حکمتی دارد و باید دو دستی آن را بچسبی. خواهر بزرگم همیشه زیر گوشم می خواند که برویم کربلا. از او اصرار و از من انکار. می گفتم کی در این اوضاع و احوال خراب می رود عراق که ما برویم؟ اصلا اگر من هم بخواهم بابا اجازه نمی دهد! دی ماه سال 93 بود. خاطرم هست تلویزیون مستندی را پخش می کرد از پیاده روی مردم شهرهای مختلف استان خراسان رضوی تا مشهد مقدس. به مناسبت تولد امام رضا. نمی دانم چه حالی بودم آن لحظه. انگار که بند دلم یکهو پاره شد. مثل این بود که بعد از یک زیر آب ماندن طولانی جانت تا زیر دماغت آمده و با یک هین بلند سر از زیر آب بلند می کنی و هرچه اکسیژن در هوا هست را می بلعی و تازه می فهمی کجایی!
من دقیقا به یکباره سرم را از زیر آب بیرون آوردم. انگار اعضا و جوارحم نیز می خواستند که من هر چه زودتر به سطح آب برگردم. صدای شان مغزم را ترکانده بود. یکصدا وجودم یک چیز را طلب می کرد. تک به تک سلول های بدنم، قلبم، مغزم همه تبدیل به صدایی شدند که از اعماق وجود به نوک زبانم رسید و این جمله را با اعتماد به نفسی که در خودم نمی دیدم، به گوش خواهرم رساندم: میای بریم کربلا؟؟؟
هیچ نمی دانم چه بود و چه شد. ولی لذت آن تصمیم تا خون در رگ هایم جاری ست، تا مغزم به یاد می آورد، تا روزی که قلبم می تپد، از یاد نخواهم برد.
این لذت وصف ناشدنی از قدم گذاشتن به سرزمینی که حتی در خواب هم نمی خواستم به سراغم بیاید. من کجا و دیدار حرم مطهر علی بن ابی طالب کجا!
من کجا و دیدار دُرِّ نجف کجا!
بعد از گذشت چیزی حدود شش سال امشب هم دلم هوای آن نماز مغرب و عشایی را کرد که در صحن سرایت خواندم. خدا کند اگر روزی مغزم خواست سرتق بازی دربیاورد و خانه تکانی کند، با آن بخش از سفرم به نجف و کربلا کاریی نداشته باشد. سفر به چذابه از حافظه ام پاک ناشدنی است...
ای کاش مغز آدمی هم حافظه اکسترنال داشت!