می‌ترسم، ترسناک باشم

شاید قبلا از خیلی چیزها می‌ترسیدم. یادم هست یک سوسک پروازی به خانه‌مان آمده بود. من و خواهرم ساعت‌ها در دستشویی خودمان را حبس کردیم؛ تا مامان و بابا از مهمانی برگردند. سوسک پروازی خیلی ترسناک بود وقتی نوجوان بودم. یا یادم هست می‌ترسیدم که بعد از ظهر از خانه تنها بیرون بروم. دبیرستانی بودم و کلاس زبان میرفتم. ساعت حدود سه یک موتوری منحرف در کوچه‌ها پرسه میزد تا زنان و دختران تنها را آزار بدهد. یکدفعه هم از کنار من رد شد. می‌ترسیدم به پدرم بگویم. می‌ترسیدم پدرم خونش به جوش بیاید و دستش به خون یارو آغشته شود. می‌ترسیدم به مادرم بگویم نکند با تمام خستگی بخواهد من را به کلاس ببرد. راه حلی که به ذهنم رسید این بود که کلاس نروم. ولی هرگز دیگر در آن کوچه‌ها احساس امنیت نکردم. کاش پدرم کمتر غیرت و تعصب نشانمان میداد؛ که فکر کنم وقتی این موضوع را به او بگویم راه‌حلی عاقلانه پیدا می‌کند و من را و تمام دختران نوجوان کوچه را نجات می‌دهد. یا کاش مادرم کمتر خسته بود. نمی‌شود گفت کاش موتوری منحرف نبود یا کاش موتوری منحرف انقدر راحت پرسه نمی‌زد. چون آنقدر از این آدم‌ها زیاد بود که نمی‌شد درستشان کرد. ترس از نگفتن چیزها در نوجوانی.
ترس از نپذیرفته‌شدن. وقتی نوجوان بودم می‌شنیدم آدم‌ها راحت راجع به قیافه‌ی من نظر میدادند. میگفتند لاغر و استخوانی هستی. پوستت سیاه است. موهایت کم‌پشت است. چشمانت ریز است. و خیلی چیزهایی که من هنوز یادم هست. فکر میکنم چقدر بی‌ملاحظه که یک نوجوان را اینگونه شکنجه می‌دهند، با ظاهری که هیچ دست خودش نیست؛ و چقدر غمگین می‌شوم، برای آن نوجوان‌هایی که یکهو چاق می‌شدند، جوش می‌زدند یا افت تحصیلی می‌کردند.
ترس از نا‌امید کردن اطرافیان. کنکور که میدادم همه خیال می‌کردند من باید رتبه‌ی خوبی بیاورم به این خاطر که سابقه‌ی درخشانی در طول دوازده سال تحصیل داشتم. هیچ کسی نگفت ممکن است کنکور را خراب کنی و این اصلا چیز عجیبی نیست. همه فقط گفتند تو می‌توانی چون خیلی باهوش هستی. بله کنکور واقعا استرس‌‌آور و ترسناک بود.
آن موقع‌ها بیشتر می‌ترسیدم. الان از چیزهای کمتری می‌ترسم. از دست دادن عزیزی. مرگ. تنهایی. شکست. هیچ کدام‌شان آنقدرها که کنکور یا سوسک بالدار قبلا مرا می‌ترساند، نمی‌ترسانند.
الان تمرکزم را گذاشتم روی این موضوع که خودم آدم ترسناکی نباشم. نوجوانی کسی را ترسناک نکنم. به ترس‌های دیگران دامن نزنم اگر نمی‌توانم ترسشان را ازشان بگیرم. الان بیشتر برای نوجوان‌ها می‌ترسم.