
(قرن 8 میلادی _ رم غربی)
چشمامو باز کردم هنوز به همون نقطه خیره شده بودم.
فکر نمیکردم انقدر سریع پیش بیاد.
سعی میکردم همه صحنه هارو بخاطر بسپرم؛ شومینه پر از هیزم، فضای خونه، خونه ای که بعد از رفتن پدر هیچوقت مثل سابق نشد، فکر کنم آخرین باری هست که اینجارو میبینم، پس باید مث قطعه ای از وجودم با خودم حملش کنم؛ تا زمانی که نفس میکشم .مامان داخل آشپزخونه نان میپخت، عطرش برای هزارمین بار مستم کرد، در چهرش غمو میدیدم، کلارا و دنیل هم دست کمی از ما نداشتن، با بی میلی اسباب بازی هاشون رو جابجا میکردن، حتی از جو صمیمی بین عروسک های کلارا هم خبری نبود .نبودِ من ،قرار بود تاثیر بدی روی زندگی هممون بزاره ،که تا قبل از رفتن بابا تجربش نکرده بودم.
همینطور که به هیزم های در حال سوختن نگاه میکردم؛ ذهنم در حال تجزیه و تحلیل فکرو خیال های مختلف بود:
بعد من چی میشه؟
دلشون برام تنگ میشه؟
کی به مامان کمک میکنه؟
بچه ها منو فراموش میکنن؟!
بازم میتونم به اتاقم، که زیر شیروونی هست برم، غرق در رویاهام بشم ؟
عمه آنت چی؟ نه حقیقتا
اون خودش مشوق خوبی برای رفتن من بود...

حواسمو از هیزم ها گرفتم، چشمم به قاب عکس هامون بالای شومینه افتاد، من دنیل و کلارا مامان و بابا همراه با عمه آنت که با عینکش و قیافه جدیش هنوزم غرورشو به رخ میکشید، یک روز تابستونی برای گذراندن تعطیلات، چقدر خوشحال بودیم؛
خوشحالی کهنه ای که، فقط ردپای خاطراتش مونده.
شایدم تقصیر ما نبود که نمیتونیم انتخاب کنیم؛
چون انتخاب میشدیم
تادئوس انتخاب میکرد...
چمدونمو از پله های چوبی پایین کشیدم و به در خیره شدم.
مادرم اومد به آغوشم کشید، برام نون تازه پخته بود، آخرین باری بود که بغلش میکردم، از گوشه چشمم قطره اشکی چکید، که سریع پاکش کردم، نمیخواستم دلتنگیم اذیتش کنه،باید هنوز برای بقیه، قوی میبود. فکر کنم همه ما اینو پذیرفته بودیم که دلتنگی برای قوانین اونها معنی نداره، "ما ارتش های پیاده ای هستیم دست آموزِ تحکّم افراطی اونها
نسل به نسل تن دادن ،تا امتداد اینجا..." دقیقا پشت در خونه خانواده میلر.

بار دیگه تو آینه شکسته شده خونه، خودمو نگاه کردم.
_میا میلر؛ کورِنت تو درست کن
سرمو برگرداندم ... صدای آشنا پُر از غرور... عمه آنت با اون عصای چوبی قدیمی که دورش حکاکی صلیب بود.
_باعث افتخار ماست که پیشکشی نزد تادئوس تقدیم میکنیم، کاش برادر عزیزم زنده بود این صحنه رو میدید.
عمه آنت میتونست به بدترین کابوست تبدیل بشه اگه نافرمانی کنی، البته فرمان اون از خود مختاریش نبود؛ فرمان تادئوس مقدس برای همه ما حکم میکرد. حقیقتا بعد از مرگ پدر سایه تاریکش دست از سر خانواده ما بر نداشت، چه انتظاری داشتیم وقتی همه ما در مردابی از ناچاری دست و پا میزنیم؟
کورنتمو درست کردم و به سمت در چوبی رفتم.
+ممنون عمه آنت، نصایح شمارو یادم نمیره.
_یادت نره پیشکش خانواده میلر باید باعث افتخار خانواده ما باشه...چشم امید پدر...ت
نمیخواستم صداشو بشنوم... فقط میخواستم اون محیط رو ترک کنم،چمدونمو برداشتم به سمت در رفتم و از پله های چوبی خونه قدیمی پایین اومدم...

نمیخواستم دوباره کلارا و دنیل رو ببینم، این حس، دلتنگی بینمون رو تشدید میکرد. شایدم به قول عمه آنت، پیشکش شدن من بتونه تادئوس قانع کنه،که خواهرم بتونه زندگی بهتری بعد از من داشته باشه.
امیدوارم هیچوقت نفهمه معنیِ" به اجبار رفتن چیه!"
به افکار درهمم نیشخندی زدم... حرفای عمه در ذهنم مرور شد.(تادئوس همه چیزه.....)
واسه آخرین بار سرمو برگردوندم؛ همه خاطرات رو دوره میکردم.تنها یک چیز در ذهنم بودن:رفتن، رفتن،رفتن...
ماه شب روی لباسم نور انداخته بود. ژاکت مندرس و نخ نماشده رو به خودم نزدیک تر کردم و سوار ارابه آقای اسمیت شدم... به خودم قول دادم هیچوقت این صحنه رو فراموش نکنم،با خودم تکرار میکردم: "جرم رفتن سبک تر از موندنه"
