
(نیمه شب 12ژوئن _ رم غربی )
با تکان های شدید ارابه آقای اسمیت؛ از خواب پریدم، تقریبا نزدیک رودخانه تیبر بودیم. خاطرات قدیم رو با خودم مرور کردم. من و پدر؛ وقتی کلارا دنیل به خانواده ما اضافه نشده بودند، برای گذرندان تعطیلات به این رودخانه میآمدیم و ماهی گیری میکردیم، من هیچوقت ماهی گیر ماهری نبودم، با این حال؛ پدر هیچوقت منو سرزنش نکرد؛ حتی وقتی که غروب به سمت خانه میرفتیم؛ میگفت : "شام امشب رو مدیون میا هستیم" دلم واسه اون روزها تنگ شده بود. گردنبد یادگاریشو روی قلبم گذاشتم و ازش کمک خواستم؛ "میشنوی پدر! هیچوقت نگاهت رو از من دریغ نکن"

در همین لحظه که غرق در نجوا بودم، آقای اسمیت توقف کرد.
_میلر؛ رسیدیم، وقتشه باهام خداحافظی کنی.
سعی کردم خودمو جمع وجور کنم، چمدانم برداشتم لباسمو مرتب کردم، سکه ای که مادرم بهم داده بود را، از جیبم در اوردم و به آقای اسمیت دادم.
باسرعت ازم دور شد؛ من خیره به رًد به جامانده از ارابه اسمیت، روی زمین گِلی بودم.

نمیدونم چقدر گذشته بود اما هوا به سمت روشن شدن میرفت، خورشید سخاوتمندانه، مسیر روبه روی من را روشن کرد، اما... چی میدیدم!
صومعه تادئوس، با اون چیزی که ازش تعریف میکردن خیلی فرق داشت. انگار روح نفرین شدگان و غرور نوکیسگان، بر روی صومعه سایه انداخته بود؛ حتی نور خورشید هم در مقابل این همه تاریکی کم میآورد.

در حالیکه با چشمانم اطراف را واکاوی میکردم، صدایی شنیدم:
_هی دختر، اینجا چیکار میکنی؟
زنی مسن، با عصایی مثل عمه آنت جلوم نقش بست. علاوه بر اون، دو دختر دیگر هم پشت سرش بودن و به طرز عجیبی منو نگاه میکردن.
نمیدونم چرا نمیتونستم درست حرف بزنم؛ ترس، خشم وتضاد در حال جنگیدن با منطق من بودن، و این اراده من رو برای حرف زدن از بین میبرد.
+میا میلر هستم خانوم.
_جدیدی؟ این اطراف ندیدمت.
+بله، من چند لحظه پیش به اینجا رسیدم.

با عصای چوبیش به سمت من اومد و دو دختر دیگر را مرخص کرد. با نگاه کنجکاوانه ای، سر تا پای من رو بر انداز کرد. دنبال چه میگشت؟ نمیدانم. گمان نمیبرم که بتوان، افکار مرموز این زن رو از پشت این ویترین قدیمی پیدا کرد.
_دنبال من بیا میلر.
+چشم خانوم.

به دنبالش راه افتادم، سعی میکردم نصیحت های عمه آنت رو به یاد بیارم، یا حتی داستان هایی که مامان از تادئوس تعریف میکرد.
وارد صومعه شدم؛ حس سنگینیِ بدی در من رخنه کرده بود، فضای آن، با عود صندل عطرآگین شده بود، قسمت هایی که از دست سخاوتمندانه خورشید دور مانده بود، با نور شمع روشن شده بود. دخترهای زیادی که از من بزرگتر بودند،به محل خاصی برای عبادت میرفتند، و فرد مسن تری، آنهارا همراهی میکرد.

_وقت عبادته، من دیگه باید برم، از پله ها برو بالا سمت چپ، خواهر اعظم منتظرته.
+ممنون خانوم ... میشه بپرسم اسمتون چیه؟
_آماندا؛ خانوم میلر، این سوال رو از هرکسی نپرس.
داشتم رفتنشو با اون عصای چوبی قدیمی نگاه میکردم، که یادم افتاد باید برم بالا. در ذهنم از خودم پرسیدم: "چرا پرسیدن اسم کسی باید آنقدر مخفی باشه؟"

پله ها را یکی پس از دیگری طی کردم، چمدانم مانع سرعتم میشد.
و... بالاخره رسیدم؛ یک در قدیمی تیره توجهمو به خودش جلب کرد. باید در میزدم؟ داخل میرفتم؟ اسم خاصی رو میگفتم؟
در همین حین یک نفر گفت "بیا داخل میلر"
در چوبی بزرگ را هل دادم و داخل شدم. زنی با لباس راهب های قدیمی، جلوی پنجره ایستاده بود و مناظر را تماشا میکرد؛ شاید هم در افکار خودش غرق بود؛چمدانم که سنگینی میکرد را، آرام روی زمین گذاشتم.
_خیلی شبیهِ آنت میلری.
متعجب سرمو صاف کردم وبه او خیره شدم،که از پنجره دل کند و بمن نگاه کرد... او نمیدید... گویا، نابینا بود، اما چگونه متوجه شباهت بین من و عمه آنت شده بود؟
+شما چجوری...
کاغذ کهنه ای را از جیبش در آورد، گویا دنبال اسم من میگشت، درست در انتهای برگه قرار داشت، کاغذ را مچاله کرد و دور انداخت...
_منتظرت بودیم بانو میلر، خوشحالم که وقت شناسی و به موقع خودتو رسوندی، افراد بی نظم، بدرد تادئوس نمیخورن.
ناگهان یک نفر را صدا زد اما نمیفهمیدم چه چیزی به او میگوید.
_Աթենա՛, արի՛ այս աղջկան տար իր սենյակ
دختری داخل شد و ادای احترام کرد.
+من آتنا هستم، شما رو تا اتاقتون همراهی میکنم.
سری تکان دادم و همراهش راه افتادم.
_راستی بانو میلر،"بعضی مواقع به ادراکت احترام بزار و چشمانت را ببند، در خلاف جهت حرکت کن...
هنوز غرق در جمله اش بودم؛ که در بسته شد.
من دنبال آتنا به سمت اتاق راه افتادم؛ میدونستم اینجا تازه شروع فصل زندگی منه...