
به نام خداوند جان و خرد / کزین برتر اندیشه برنگذرد
به آیهای برخوردم که نگاهم و ذهنم را مشغول کرد. اینروزها سخن از عدالت خداوندی میرود. میگویند آقا... شما که میگویید خداوند عادل است، این چه عدالتی است که یک نفر سالم و عاقل بدنیا میاید و یک نفر فلج و یک نفر عقبماندهی ذهنی و ... . خدمت این دوستان باید گفت: خداوند متعال هدف آفرینش را عبادت میداند و از انسانها و جنیان میخواهد که او را بپرستند و بندگی او را بکنند. آیا کسی که فلج است یا مثلا دست ندارد خدای ناکرده یا مثلا پا ندارد، چنین شخصی از عبادت کردن عاجز است؟ مشخص است که نه. امام موسی کاظم علیه سلام با چه شرایطی... در زندان به عبادت خدا مشغول بود؛ اینها الگوهای ما باید باشند. میخواهند بگویند ما هم میتوانیم و باید هدف خود را عبادت خدا و رسیدن به خدا بدانیم. آخ که چه لذتی دارد عبادت خدا... ؛ به هیچ رو با لذات مزخرف دنیوی قابل قیاس نیست. اینجا شما یه شب با خانمتان میروید رستوران چلوکباب میخورید(البته بعید میدانم در این شرایط اقتصادی بتوانید)، علاوه بر هزینهای که میکنید، ممکن است بر اثر پرخوری شکمتان هم درد بگیرد؛ خدا آنروز را برایتان نیاورد. دو سر باخت است. ولی عبادت واقعا لذتش وصفناشدنی است. خدا هم از ما همین را میخواهد. هدف انسان همین باید باشد. الحق و الانصاف هم سخت نیست. این لذت خودش مشوّق ماست. ربطی هم به معلول بودن و نبودن ندارد. انسانها میتوانند خدا را عبادت کنند. باری در آیه ۶۲ سوره مومنون گفته: لا نکلف نفسا الا وسعها؛ یعنی از هر کس به اندازه تواناییش تقاضا میکنیم؛ یعنی از کسی که تا حالا نماز نخوانده انتظار ندارند که به اندازه آیت الله بهجت عبادت کند. عدالت همین است. اینجا به معنای واقعی، همه چیز سر جای خودش است. من واقعا نمیتوانم درک کنم که چرا انسانها اینقدر با خودشان دشمنی میکنند. چرا نمیخواهند قبول کنند که سخن درست نزد خداست. ما همه متعلق به او هستیم. "چشمانت را ببند و دلت را از آلودگیها پاک کن تا یکسره او شوی". چرا وقتی لذتهای ناب و اصیل اخروی وجود دارد، به لذتهای اساسا پوچ دنیوی روی بیاوریم؟ در دنیای امروز که اختلاف طبقاتی از زمین تا آسمان است و پول فقرای آفریقا در جیب اغنیای اروپاست و فریاد مردم مظلوم جهان بلند است، آیا وقت آن نرسیده که صاحب خود کمک بخواهیم و به اصل خویش برگردیم؟ آیا هنوز زمان آن نرسیده است که دلهای مؤمنان به یاد خدایشان خاشع گردد؟ این جملهی محمد علی(بوکسور فقید آمریکایی) در گوشم است، هنگامی که به بیماری پارکینسون مبتلا بود و مشعل المپیک در دستش میلرزید، میگفت: ای انسان، چه چیزی تو را نسبت به پروردگارت مغرور ساخته؟
دوستان، مگر نه اینکه در اول هر سوره(به جز یکی) از بخشندگی و مهربانی خدا یاد میکنیم؟ هنوز وقت عمل نرسیده؟ اگه نرسیده بریم یه دست دیگه دوبنا بزنیم و چشممون رو روی جنایات ظالمان ببندیم تا در نهایت خودمان هم در آتش ظالمان بسوزیم؟ یا اینکه بالاخره استارت بزنیم و به اصل خود برگردیم؟
فاش میگویم و از گفتهی خود دلشادم / بندهی عشقم و از هر دو جهان آزادم
طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق / که در این دامگه حادثه چون افتادم
من مَلِک بودم و فردوس برین جایم بود / آدم آورد در این کنج خراب آبادم