به هر زحمتی که بود، بدن از هم گسیخته و درب‌و‌داغانش را تکان داد و خودش را بیرون کشید، سراغ قلمی که در همان نزدیکی افتاده بود رفت و آن را برداشت. آنگاه، با بهترین دست‌خطی که دست‌های زهواردررفته‌اش توانایی نوشتنش را داشت، متن پاک شده‌ی روی سنگ‌قبر را خط زد و به جای آن نوشت:
مرد، خروارها خاک جسمش را پوشاند و صدها قطره‌ی اشک بدرقه‌کننده‌اش شد، بی‌آنکه واقعا مرده باشد.
زندگی کرد، بی‌آنکه طعم زنده بودن را چشیده باشد.
خواست؛ بی‌آنکه کسی او را خواسته باشند.
آمد، بارها؛ بی‌آنکه کسی حتی برای یک بار هم که شده به خاطر او آمده باشد.
و رفت، در شبی سرد و زمستانی، بی‌آنکه کسی از او خواسته باشد.
نوشتن متنش که تمام شد، لبخندی بر لب ناقصش نقش بست. سری به نشانه‌ی رضایت تکان داد. قلمش را به زمین انداخت، سنگ قبرش را جابه‌جا کرد و به همان طریقی که به بیرون خزیده بود، به کنج خانه‌ی دنجش برگشت تا به باقی خواب ناتمامش برسد.
