رودخانه.

در حرکتیم؛ همچو رودخانه‌، از دردی به درد دیگر؛ می‌خروشیم، بی‌توقف، در حرکتی ابدی‌ به سوی دریای لایزالی که نه می‌دانیم چیست و نه می‌دانیم کجاست.

رسیدن یا نرسیدن؟ چه اهمیتی دارد وقتی لبریزیم از دغدغه‌ی وعده‌های توخالی‌ای که به ما، درباره‌ی مسیر پیش‌رویمان داده‌اند.

هم‌سفریم با ماهیانی که با ما می‌زیند، در آغوشمان جان می‌دهند و در بسترمان دفن می‌شوند.

توده‌‌ای شده‌ایم لبریز از تمام خرت‌و‌پرت‌هایی که در راه به عاریه گرفته‌ایم و این میان نه خودمانیم و نه بوی خودمان را می‌دهیم؛ سفرمان در راهِ پر پیچ‌وخم و پر فراز و نشیبی بوده که سبب در هم آمیخته شدنمان با هزاران رودخانه‌ی صغیر و کبیری شده که ذره‌ای شبیه ما یا عقایدمان نبوده و نیستند.

هر از گاهی هم که به حکمت الهی طغیان می‌کنیم، فراموش می‌کنند گل‌هایی را که در بر سر راهمان پرورده‌ایم و امید به زندگی‌ای‌ را که به فرزندان آدم اب‌البشر وعده داده‌ایم.

و با این وجود هنوز در تلاشیم برای رسیدن به دریایی که در آخر کار، به همه‌یمان وعده داده‌اند. اما چه تفاوت‌هاست میان دریای رویاها و آن دریای نهایی که عاقبت همه‌یمان به آن خواهیم رسید.