خستم خیلی دیشب دقیقا قبل از شروع کشیک شب پریود شدم و خونریزیم زیاد بود. تمام ران پام و تا وسط کمرم تیر میکشید. حتی با قرص مسکن اروم نمیشد. رفتم کشیک. توی بخش کودکان کار‌میکنم. تابلوی لیست بیمارا پر‌بود و تخت خالی نداشتیم و من با اون وضعیت درد و خونریزیم برای ۱۲ ساعت مسئول زنده نگه داشتن ۸ نفر بیمار نوزاد و کودک بودم. ساعت ۲ تا ۴ صبح وقت داشتم توی اتاق استراحت دراز بکشم. هیچوقت نمیتونم توی تایم استراحت بخوابم. از شدت استرسی که توی کشیک دارم دائما گوش به زنگ می‌مونم تا یه وقت بیمارام بدحال نشن. همکارم روی تخت کناری داره خروپف میکنه. ازش متنفرم. همه‌ی پرسنل بخش ما خانم هستن. چون مادر شیرده داریم و نمیشه آقا بیاد و معذب میشن. یاد یه چیزی افتا‌دم. یه موضوعی هست که همیشه کله ام رو نامناسب میکنه چون یه زخم قدیمی رو یادم میاره. کسی که دوستش داشتم خیلی وقت پیش وقتی هنوز دانشجوی پرستاری بودم بم میگفت پرستارا همشون خرابن و با دکترا توی اتاقای خالی رابطه جنسی دارن. میگفت تو هم مول اونا میشی. نگاه میکنم به وضعیت الانم. که بخاطر حجم زیاد کار تازه ساعت ۱۲ شب تونستم دو لقمه شام بخورم که اونم انقد تند خوردم دل درد گرفتم. حتی به زور وقت میشه برم دستشویی وقتی که خیلی بخش شلوغ میشه. . اون ادم بم میگفت حتی اگه بری توی بخش کودکان پوشک بچه ها رو باز میکنی و باهاشون ور‌میری یا حتی اگه بخش زنان باشب با زنها توی بیمارستان رابطه خپاهی داشت. گذشته همه چی گذشته حالا هردومون ازدواج مردیم. و با ادمای متفاوت زندگی میکنمی ولی هنوزم وقتی یاد حرفاشمیوفتم حالت تهوع میگیرم و عمیقا دلم میخواد اون حرفا رو جدی نزده باشه و یا دیگه اون افکار رو نداشته باشه. دلم میشوزه. اون افکار اشتباهی که به ذهنش فرو کرده بودن تا از من متنفر بشه تا منو دوست نداشته باشه تا از من یه منحرف بسازه...
