
پای پنجره رفتم، آفتاب بیجان شده بود. انگار که خورشید هم یخ بسته باشد. کم کم داشت غروب میکرد. باد سرد و استخوان سوزی از جنوب می وزید و از لای در و پنجرهها داخل میآمد و تا عمق استخوان هایم نفوذ میکرد. دانه های برف در دست باد می رقصیدند و پایین می آمدند.
ضبط قدیمی را روشن کردم. استاد بنان می خواند: ای الههی نااز ، با دل من بسااز....
پشت شیشه، دانه های برف می بارید و در سینه ام، دانه های اندوه. سرمای تنهایی در سکوت سینهام میخزید و روحم را منجمد میکرد.
بنان میخواند:
ای الههی ناز، با دل من بساز
کین غم جانگداز، برود زِ برم...
یاد این آهنگ قدیمی مانند نهالی سست، در سکوت سینهام سر برآورد. این آهنگ توانست شعلهای کوچک، در ظلمت قلبم روشن کند.


آن شب، در کافه نادری قرار ملاقات داشتیم. بیرون برف می بارید. درون کافه، صدای ترانهی بنان با عطر قهوه مخلوط میشد و آدم را افسون میکرد. دود سیگارهای فرنگی فضا را پر کرده بود.
بنان می خواند:
گر دل من نیاسود
از گناه تو بود
بیا تا ز سرِ
گنهت گذرم.....
گذشته، مانند خواب و رویایی دردآلود در پستوی ذهنم تیره و تار میآمد. چیز دیگری از آن شب به خاطر نمیآوردم که بنان در ضبط قدیمی ام خواند:
آن که او به غمت دل بندد چون من کیست؟
ناز تو بیش از این بهر چیست؟
تو الههی نازی، در بزمم بنشین
من تو را وفادارم، بیا که جز این، نباشد هنرم.....
شعله کوچک آهنگ حالا در ذهنم به دوزخی تبدیل شده بود. همه چیز برایم روشن و واضح می نمود.
کراوات قرمز با رگه های سفید و مشکی بسته بودی. داخل آمدی و پشت میز، رو به رویم نشستی. پیراهن قرمز و بلندی پوشیده بودم. شال گردن خزی را که برایم از سفر فرنگ آورده بودی، روی شانه های برهنه ام انداخته بودم.
بی قرار بودی. در چشمانت نگاه کردم. چشمانت آن برق همیشگی را نداشت. انگار که در آن چشمهای سیاه، میتوانستم شبهای تنهاییام را ببینم. حتی بوی عطرت فرق کرده بود.
بیرون کافه هوا سرد بود و برف می بارید. دست هایت را گرفتم، به سردی برف بودند.
آن شب برف شدی، در دلم باریدی و موهایم سپید شد.
از آن زمان بیشتر از چهل سال میگذرد اما هنوز هم پشت شیشهی اتاقم برف میبارد.
بنان داشت آهنگ را تمام میکرد:
این همه بی وفایی ندارد ثمر
به خدا اگر از من نگیری خبر
نیابی اثرم....
